Koskoca eğitim dönemi yaklaşık 10 gün sonra bitiyor.  5 haziran pazar günü kızım SBS sınavına girecek. Çok heyecanlı. Son kalan günlerini sürekli deneme testi çözerek geçiriyor. Geçen senekinden daha yoğun bir tempoyla geçirdi yılını. Ders kitapları, yardımcı kitaplar, test kitapçıkları, yaprak testler ve sayısını bilmediğimiz kadar deneme sınavları, tabiki [...]]]>

Koskoca eğitim dönemi yaklaşık 10 gün sonra bitiyor.  5 haziran pazar günü kızım SBS sınavına girecek. Çok heyecanlı. Son kalan günlerini sürekli deneme testi çözerek geçiriyor. Geçen senekinden daha yoğun bir tempoyla geçirdi yılını. Ders kitapları, yardımcı kitaplar, test kitapçıkları, yaprak testler ve sayısını bilmediğimiz kadar deneme sınavları, tabiki bir dolu ödevler.

Daha 13 yaşında bir ergen ama hala çocuk. Yetişkin olmaya çalışıyor. Milyonlarca soru var kafasında. Hormonel ve duygusal anlamda yoğun değişim yaşarken bir de eğitim hayatını etkileyecek kadar önemli bir sınava hazırlanıyor.

Yoğun çalışma temposundan sıkılmadan, gülümseyerek yapmasını bekliyoruz, deneme sınavlarında ilk 50 lere girmesini bekliyoruz, söz dinlemesini bekliyoruz. Bir sürü şey bekliyoruz.

Tüm çocukları aynı tornadan çıkmışçasına bir örnek olmaya zorluyoruz.

Sistem diyoruz, mecburuz diyoruz. Kendimizi iyi hissettirecek mazeretleri sıraya dizerek, ben dahil hepimiz çocuklarımızı zorluyoruz. Kızım geçen hafta çok sıkıldığını ve sinemaya gitmek istediğini dile getirdi. Benim de fotoğraf çekimim vardı. O nedenle dedim ki (adını saydığım) arkadaşlarından birisini yanına al ve git. Zaten sinema eve yakın. Bir arkadaş bulamadı. Neden mi? çünkü bir hafta sonra sınav var diye hiç birisi anne ve babasından izin alamadı. Kızım da babasıyla birlikte sinemaya gitti. Çok eğlenceli bir film seyrederek keyifle eve döndü. Döner dönmez de SBS deneme testlerinden birisini çözdü. Bitirince kitabına kaldığı yerden okumaya devam etti.

Çocuklarımızın belli bir özgürlük alanları olmalı. Bu alan içinde kendilerine ait sorumlulukları da onlara bırakmalıyız.  Biz büyüklerin de bu özgürlük alanına saygı gösterip sonuna kadar kullanmalarına izin vermeliyiz diye düşünüyorum.

Bazı anneler görüyorum terlediği için montunu çıkarmak isteyen çocuğuna hava soğuk üşürsün hasta olursun diyerek izin vermiyorlar. Farkında değiliz ama asıl bu şekilde hasta ediyoruz çocukları. Ona sen ne bilirsin diyoruz. Senin fikrin yok diyoruz. Sen üşüdüğünü fark edemezsin diyoruz. Sonra ne oluyor bu çocuklara. Büyüdüğünde, herşeyi kabul eden, sorgulamayan büyüklere dönüşüyor. Sonra birileri onlar adına karar versin diye bekliyorlar. Kararsız oluyorlar. Problem yaşadıklarında nasıl çözeceklerini araştırmak yerine, problemleriyle evlenip onlarla yaşıyorlar.

Sınava bir şey kalmadı rahat bırakın onları, gezmeye götürün. Şakalaşın, bol bol güldürün. Sarılın ve öpün. Ne kadar değerli olduklarını ve herşeyin sınav olmadığını hissettirin.

Kızım seni seviyorum. Yıl boyunca elinden geleni yaptığını ve çok çalıştığını biliyorum. Sonuç ne olursa olsun, senin sorgulayan, mücadeleci ve inatçı tarafın hedefine ulaşmanı sağlayacaktır. Bundan hiç şüpem yok.

ben-   Emre nerdesin?

emre- Burda değilim

ben-   Mutfakta mısın?

emre-Hayır!!!! burdayımmmm.

emre-Anne hangi elimde.

ben-  Hıııı?

emre-Hadi bilsene.

ben-   Bu elinde.

emre- Bilemedin işte yok bu elimde.