ben-   Emre nerdesin?

emre- Burda değilim

ben-   Mutfakta mısın?

emre-Hayır!!!! burdayımmmm.

emre-Anne hangi elimde.

ben-  Hıııı?

emre-Hadi bilsene.

ben-   Bu elinde.

emre- Bilemedin işte yok bu elimde.

Sendikayı yaygınlaştırmak, tartışma ortamı yaratarak bilgi paylaşımı sağlamak için haftada bir gün olmak üzere santral kampüsünde herkese açık dersler başladı. Detaylarını aşağıda bulabilirsiniz.

———————————————————————————————————————————————————————————–

“Nasıl Bir Bilgi?” diye sordu geçen hafta Murat Belge, Nazan Aksoy, Murat Paker ve Erol Katırcıoğlu. Nedir üniversite, nasıl olmalıdır sorusuna verilen ortak bir cevap vardı aslında: “Kişinin kendini gerçekleştirmesinin aracıdır üniversite.” Peki ama nasıl? Bilginin piyasa değeri yanında bu sözün hükmü var mıdır? Piyasa karşısında bizim gücümüz nedir?
Bütün cevaplar birleşip tek bir soruya döküldü: “Sahi, niçin sendika?” Herkes, farklı cevap verecektir bu soruya. Ama cevaplar değil, sorular birleştirir çoğu kez bizi. Bakmayın söylenenlere siz, aslında başlangıçta söz değil, soru vardı ve her soru hep “daha iyi”yi isteyenlerin, görünenle/verilenle yetinmeyip hakikatı arayanlarındı: “Niçin Sendika?”

Ömer Laçiner, Arzu Çerkezoğlu, Murat Özveri, Chris Stephenson ve Bülent Bilmez soracaklar soruyu. Katılın cevaplayalım. Çünkü, herkesin bir “çünkü”sü vardır.

İSTANBUL SENDİKALI BİLGİ ÜNİVERSİTESİ
YAZ OKULU PROGRAMI
AÇIK HAVA DERSLERİ-II

Dersin Adı: “Niçin Sendika?”
Dersin Kodu: Sendika 102
Dersin Tanımı: “Niçin Sendika?” sorusuna verilecek tüm cevaplar, deneyimler, kanıtlar yer alacak bu derste. Gelin anlatın, sizin de bir bildiğiniz vardır elbet!
Katılımcılar: Ömer Laçiner (Yazar),  Arzu Çerkezoğlu (DİSK/DEVSAĞLIK-İŞ) Murat Özveri (SELÜLOZ İŞ), Chris Stephenson (Bilgi Üniversitesi), Bülent Bilmez (Bilgi Üniversitesi)
Yer: Santral-Çimen Kampusü
Tarih: 1 Haziran 2010 Salı
Saat: 17:00-19:00
Not: Bu dersler “açık ders” formatında yapılacaktır. Herkesin katılımına açıktır, ücretsizdir, kayıt gerekmemektedir, sınav yoktur!

———————————————————————————————————————————————————

Geçen hafta gerçekleşen ilk dersten çektiğim karelerden bir kaçı…

sevgi ve saygılar

- Hem sanatçıyı hem de izleyicileri rahatsız etmeden çekim yapmak
- Flash kullanmamak
- Sahne akıp giderken anlamlı, doğru anları yakalamak
- Aksiyona göre ışık da değişip duruyorsa doğru ayarları hızlı yapabilmek
- Hareketi net olarak dondurmak için diyaframı açmak (1.4),  obtüratör hızını minumum1/50, mümkünse 1/160 larda tutmak. Bu ayarların işe yarayabilmesi için de makinanın belli bir ISO değerine (örne.2000-3000 iso gibi) çıkabilmesi gerekmektedir.
- Tripod  kullanmak ( kişisel tercihim )
- Objektifi doğru seçmek
- Sahneye olan yakınlığımızın elimizde teknik ekipmana uygun olmasını sağlamak
gibi bir çok parametre var.

İşin tüm teknik detaylarını halletsek bile, çektiğimiz fotoğraflarla sahnede gerçekleşen sanat olayını doğru bir şekilde aktarabilmek işin asıl ve en zor yanıdır. Sahne de olup biteni objektif olarak doğru  bir şekilde yansıtabilmek kolay değil.

Örneğin, bir bale gösterisinde ” hareketi “; tiyatro eserinde ise ” konuyu ” öne çıkarmak gerekir. Güzel olacak diye olmadık açılardan ve konuya uygun olmayan objektif kullanmak hem sanatçıya hem de o performansta emeği geçen diğer tüm insanlara haksızlık ve saygısızlık olur.  Bu işin başka bir boyutu ise çektiğimiz fotoğraflarla konuya merak, ilgi ve görme isteği uyandırabilecek miyiz?

Fotoğrafı çekilecek sahne performansı hakkında, bilgi açısından donanımlı olmak ve sahneyi önceden bilmek işimizi bir miktar kolaylaştırabilir.

Aşağıdaki fotoğraflar; bugünün amatör sanatçıları ama geleceğin tiyatrocu adaylarına aitler. Oyunu kendileri yazdı. Kostümlerini kendileri tasarladı. Gene kendi aralarında yarıştılar. Süper bir performans sergilediler. İkinci dönemi başka bir okulda okumak için,  görüntülerini çektiğim okulundan ayrılan kızıma bu kareler güzel bir süpriz olacak.

sanatta, bilgi de ve fotoğrafta buluşmak dileği ile
sevgiler, saygılar

Sadece  film ve sezonluk yabancı dizilerden bazılarını,  çocuklar uyuduktan sonra bir tabak meyve eşliğinde izliyoruz. Yapılacak diğer işlerden vakit bulabilirsek. Televizyondan çocukları uzak tutabilmeyi başarmış ebeveynler olarak kendimizle gurur duysak da bilgisayardan tam olarak uzak tutmayı başaramadık. Ancak süresini azaltabildik. Fakat hafta sonları bu süre uzayabiliyor. Diğer yandan sokakta oyun oynayamayan bütün günlerini okulda geçiren çocuklarımız için fazla alternatif yok gibi görünüyor. Hele ki tüm gün dışarda çalışarak oldukça yorgun bir şekilde eve gelmek ve evde de  dinlenmek istiyor olmak işleri biraz zorlaştırıyor. Bir süredir bilgisayarın başına oturan çocuklarımız çokça vakit geçiriyorlardı. Ve bizlere dokunmadıkları için de zaman zaman işimize gelmiyor değildi. Ancak bu durumun  doğru olmadığını bildigimiz için diğer yandan vicdan azabı da çekiyorduk.

Uzun bir süre önce fark ettik ki kızımla oğlum arasında çıkan tartışmaların çoğu bilgisayar oyunları yüzüden olmaya başlamış. Aralarındaki yaşanan sürtüşmeler , benim iş için kullandığım kişisel bilgisayarıma el konulmasına kadar gelmiş. Bakıyorum bir gün kızım makinanın başında bir gün oğlum. En sonunda bu duruma bir son vermek gerektiğini fark ettiğimde çare düşünürken,  ofiste bilgisayarımın şarjının  bitmesini avantaj sayarak eve geldiğim de  makinamın arızalı olduğunu ve çalışmadığını söyledim. Böylece başka bir şeyler yapmak için vakit kazanmış olduk. Tabiki eşimde kendi laptop’ını ofiste bırakarak durumu destekledi. Böyle durumlarda  anne babanın birlikte davranması hem çok önemli hem de süreci çok hızlandırıyor.

Böylece bilgisayarımızı çocuklardan kurtarmış olduk.  DVD film izlediğimiz eski kasa  bilgisayarı televizyona bağladık. İçine makul oyunlar yükledik. Belli bir süre hep birlikte turnuva şeklinde sırayla bizimle oynamalarına izin verdik. Başta çok sızlandılar ancak zamanla çok eğlendiğimiz için alıştılar. Daha sonra bu oyunlara ilaveten emre ye sırayla kitap okumaya kadar durumu değiştirdik. En sonunda kızım kardeşine kağıda resim  çizerek masal anlatmaya başladı.  Masalları kendi uyduruyor. Uydururken de resimliyor. Emre de kağıt üzerindeki masalı izlemeye bayılıyor. Dün akşam onların resimlerini çektim.  Çok şekerlerdi. Düşünen, üreten ve ruh sağlığı yerinde çocuklar istiyorsak onları televizyondan mümkün olduğunca uzak tutmalıyız. Bilgisayar başında geçirdikleri vakti de kontrol altında tutarak farklı şeyler yapmalarını sağlamaıyız.  Bunu da ancak onlarla vakit geçirerek yapabiliriz. Onlarla birlikte dinlenmeyi ve eğlenmeyi tercih edersek onlardan çok güzel geri dönüşlerini görebiliriz.  Çocuklarımız tv ve bilgisayar karşısında ihmal edilemiyecek çok kadar değerli ve yarınlarımızı onlara teslim edeceğimizi düşünürsek ihmale gelmeyecek kadar da çok önemli.

Technology and My kids

We are addicted to technology, and trying to avoid that addiction is becoming more impossible every day. Acquiring information, shopping, sending e-mails, countless blogs, socials networks, and chatting with others by using many programs such as MSN. What can kids do when they see adults spending so many hours in front of the computer? They take us as models and want to behave like we do and want to play games whenever they can have any opportunity. We haven’t watched television for seven years, because of the increase in the amount ofcrazy magazine programs and programs like ‘Big Brother’.
We only watch a little bit of some series or some movies, after the kids are in the bed. We are proud of ourselves because we achieved that we keep the kids away from the TV but we aren’t totally proud because we don’t know how to keep them away from the computers. We can only decrease the time for them during the week, but at the weekends that time can get longer. On the other hand, for my kids who don’t spend time outside playing with the others and
who are at school the whole day, it seems like there are no other possiblities for them to enjoy their free time.
It is even harder for us when we have a long day at work and when we come home and try to have some rest.So, the kids were spending lots of time on the computer and this made us quite happy because they were not bothering us. On the other hand, we knew that it wasn’t right and we felt frustrated.

A long time ago, we realised the reason for the arguments between my kids were based on sharing the PC. It even came to the point where they took my laptop away too. One day it was my daughter, the next it was my son whose used my laptop. That’s when I realised that I needed to find a solution. In my office once, I noticed randomly that the battery of my laptop was getting weaker, so I thought that I could use it as a solution. When I brought it back home and the kids wanted to have my laptop, I said, “You can have it but it doesn’t work, there is something wrong with it”.  Additionally, my husband supported the situation by leaving his laptop in his office. In these kinds of problems, it is essential that couples support each other, so it takes really short time to solve the problems.

Eventually we kept our laptops away from them. We connected the old PC to the TV to watch some DvDs. And we installed some simple games. After that, we let them play games in tournaments with us. At the beginning they weren’t into it, but later when we all had fun then they enjoyed and got used to it. In addition to these games, we even managed to get Emre, my son, to read a book by taking turns. Later, my daugther drew some pictures and told him stories.
She was using her imagination while creating them and she was picturing them too. Emre really loved it. I took their photos last night. It was so sweet. If you want to have kids who are healhty mentally, emotionally and who can create something then you should keep them away from the TV. And we should control the time they spend in front of the PC and let them do different things. We can only achieve that by spending time with them. We can have positive feedback from the kids even when we rest with them or have fun with them. Our kids are so valuable! That’s why we shouldn’t neglect them and
let them spend their whole time with PC and TV and it is really important if we also think that they will create our future.

Cuma akşamıydı ve tüm aradaşlar ben de dahil işten yogun argın halde çıkıp bir de köprü trafiğinde epeyce takılıp Kadıköy Altıyol tarafına geçtik. Eşimi de benimle gelmesi için ikna etmeyi başarmıştım. Yeme, içme faslından sonra tüm ekip tamamlandıktan sonra önce mekan önünde bir kaç fotoğraf çektikten sonra içeri girdik.

Çok az ışıklandırma ile içerisi oldukça karanlık sayılabilirdi. Önce mekanı dolaşıp şöyle bir etrafa baktıktan sonra fotoğraf çekmeye başladık. Renkli çekmeye başladığım fotoğrafları daha sonra siyah-beyaz çekmeye başladım.

Çünkü o akşam sahne alacak grup  prova yapmaya başlamıştı. Hemen fotoğraf makinemizi sahneye doğru yönelttik. Onları çektiğim fotoğrafları renk açısından beğenmeyince ( Bakınız aşağıdaki fotoğraf , çektiğim tüm fotoğraflar nedense bu şekilde sonuçlandı )  Sahnenin bize çok yakın olması ve  spot ışıklarını hesaba katmadan çekim yapmak bu gördüğünüz sonucu vermiş olabileceğini şimdi farkediyorum . Tabiki ps de ayarlanabilir. Ancak açıkçası ben ps de ayarlama yapmak istemiyorum. Çok sıkıcı ve zamanımı gereksiz yere  çalıyormuş gibi  geliyor.  Ayrıca demedim değil.  Fotoğrafı doğru ışık ayarlarıyla çekmediğinizde ps’de doğru sonuç alınamıyor. Hatta daha da kötü oluyor. Ben makinayı doğru ayarlayabilmeyi dolayısıyle de  doğru sonuca ulaşabilmeyi istiyorum.

Açıkçası siyah-beyaz çekerek belkide işin kolayına kaçtım. ( Şimdi olsa belki farklı davranırdım. En azından tripod kullanırdım. Farklı ayarlar denerdim )

Çok fazla geniş olmayan mekanda birbirimizin önüne geçmemek için çaba harcarken makineyi titretmemek için de  azami özen göstermek gerekiyordu. O zamanlar Tripod kullanmayı henüz alışkanlık haline getirmediğim için , onu çantamdan çıkarmayı bile denemedim.:)

Çok yüksek ISO ayarında ( 2000)  ve flash sız çekim yapıyorduk.  Fotoğraflar oldukça granli olurken , çok keskin ve net olamadılar. Biraz heyecan,  biraz da ışığın yetersiz olması tabiki en önemlisi deneyimimin  olmaması nedeniyle makinanın ayarlarını düzgün yapamadım.  Şimdi bunları çok  normal karşılıyorum.  Ancak o zaman çok üzülmüştüm belki de o nedenle arşivin bir köşesinde unuttum gitti fotoğrafaları.  İçlerinden netlikleri en iyi diyebileceklerimi görüyorsunuz. Diğer çektiklerime göre yani. En azında kadrajları fotoğrafları kurtarıyor:) (biraz züğürt tesellisi oldu...)

Kıssadan hisse: Kötü çekilmiş diye hiç bir fotoğrafımıza kötü davranmamalı onu da layık olduğu ilgi ve alakayı göstermeliyiz. Çünkü o bize neleri öğrenmemiz gerektiğini ve ne aşamada olduğumuzu dürüst bir şekilde göstermektedir. Her yeni gün hayalinizdeki fotoğraflara doğru yaklaşmanız dileği ile  sevgi ve saygılar.

SHAFT Blues&Jazz Club

I was checking my archives yesterday. My aim was to have an idea and see the improvement between the photos that I took in the beginning of my photography course and the photos I have taken recently. Then I found the ones of the time we went to SHAFT Blues&Jazz Club to take photos at night. I was surprised – I had totally forgotten them! I also found some of them that I took and put in that archive so that I could have a look at them later in time. I plan to put them in my blog in  the future ( you will understand why I forgot them when you read further).

It was a Friday night, and my friends and I eventually managed to get Kadikoy Altıyol side after a tiring working day and a long traffic jam. And I also managed to bring my husband with me. After the dinner and all our friends joined us, we got inside after taking some photos in front of the club. The lighting was low; it was nearly dark inside. First we had a look inside then we began taking photos. I took black and  white ones after taking some in color, because the group which was performing was already rehearsing on the stage.

Then all of us pointed the cameras to the stage. When I checked them I didn’t like the colour in the photo ( have a look at that one below, all the photos that I took look the same), and now I realise it was because of the  ligthing and that the stage was so close to us. Of course the PS can be arranged. To be honest I don’t want to set the PS. It is boring and it feels like a waste of time. When you dont take the photos with the right ligthing then the result with PS is also not right. Actually it gets much worse. I want to adjust the machine right and also get a good, satisfying result.

To be honest it was easier to take black and white ones (if I was there now I would use a different adjustment, or at least a tripod, or different ones)

Because it was a not a big place we didnt have enough space and so we were really trying to be careful not to stand in front of the other photographers and while trying to do that I was also trying to be careful not to let the camera move while I was taking photos. At this time because it wasn’t my habit to use the tripod I didn’t even take it out of my bag

We took them with very high ISO (2000) and without flash. That’s why they are not clear and sharp enough.  Partly because of excitement, partly because of the lack of light, I couldn’t make the right adjustment for the camera. I find it normal right now. But i was kind of sad at the time, probably that’s why i forgot these photos in the archive. You see the ones which are relatively better. At least the frame makes them look better

To conclude, because you think the photos you take don’t look good, you shouldn’t put them away and you should give them enough  attention,because they show us what is missing and how we should do to take better ones. I wish that you will get closer to dream photos every day.

Love and Respect

Bugün sadece tiyatronun duyurusunu yapmak istedim.

Kostümleriyle. sahne dekoruyla, müzikleriyle , oyuncuların süper oyun performanslarıyla görülmeye değer bir çalışma oldu. Varsa çocuklarınızı yoksa yeğeninizi  mutlaka götürün. Şimdilik bu kadar paylaşımdan sonra bir-iki  fotoğraf eklemeden olmaz.

Açıklama:

Kansas’ın uçsuz bucaksız çayırlarının ortasında yaşarken, bir fırtınayla Oz Diyarı´na sürüklenen Dorothy’nin yolculuğu; içi saman dolu Korkuluk, duygusal Teneke Adam ve korkak Aslan’ın katılmasıyla olağanüstü bir maceraya dönüşür. “Oz Büyücüsü”, göz kamaştırıcı Oz Ülkesi’nin sihirli dünyası, büyülü ormanları, birbirinden güzel dansları ve şarkıları eşliğinde çocuklara sahip olduklarının, ailenin ve arkadaşlığın önemini bir kez daha hatırlatıyor.

Oyuncular

Doroty: Duygu Yılancı
Korkuluk: Kemal Erdurak
Teneke Adam: Şevket Çapkınoğlu
Aslan: Emin Önal
Kötü Cadı, Glinda, Em Teyze : Dilek Demir
Oz Büyücüsü, Hery Amca, Samsara, Kapıcı: Cengiz Okuyucu
Sponsor: Mehmet Zorlu Vakfı

Yöneten: Gaye Cankaya