Koskoca eğitim dönemi yaklaşık 10 gün sonra bitiyor.  5 haziran pazar günü kızım SBS sınavına girecek. Çok heyecanlı. Son kalan günlerini sürekli deneme testi çözerek geçiriyor. Geçen senekinden daha yoğun bir tempoyla geçirdi yılını. Ders kitapları, yardımcı kitaplar, test kitapçıkları, yaprak testler ve sayısını bilmediğimiz kadar deneme sınavları, tabiki [...]]]>

Koskoca eğitim dönemi yaklaşık 10 gün sonra bitiyor.  5 haziran pazar günü kızım SBS sınavına girecek. Çok heyecanlı. Son kalan günlerini sürekli deneme testi çözerek geçiriyor. Geçen senekinden daha yoğun bir tempoyla geçirdi yılını. Ders kitapları, yardımcı kitaplar, test kitapçıkları, yaprak testler ve sayısını bilmediğimiz kadar deneme sınavları, tabiki bir dolu ödevler.

Daha 13 yaşında bir ergen ama hala çocuk. Yetişkin olmaya çalışıyor. Milyonlarca soru var kafasında. Hormonel ve duygusal anlamda yoğun değişim yaşarken bir de eğitim hayatını etkileyecek kadar önemli bir sınava hazırlanıyor.

Yoğun çalışma temposundan sıkılmadan, gülümseyerek yapmasını bekliyoruz, deneme sınavlarında ilk 50 lere girmesini bekliyoruz, söz dinlemesini bekliyoruz. Bir sürü şey bekliyoruz.

Tüm çocukları aynı tornadan çıkmışçasına bir örnek olmaya zorluyoruz.

Sistem diyoruz, mecburuz diyoruz. Kendimizi iyi hissettirecek mazeretleri sıraya dizerek, ben dahil hepimiz çocuklarımızı zorluyoruz. Kızım geçen hafta çok sıkıldığını ve sinemaya gitmek istediğini dile getirdi. Benim de fotoğraf çekimim vardı. O nedenle dedim ki (adını saydığım) arkadaşlarından birisini yanına al ve git. Zaten sinema eve yakın. Bir arkadaş bulamadı. Neden mi? çünkü bir hafta sonra sınav var diye hiç birisi anne ve babasından izin alamadı. Kızım da babasıyla birlikte sinemaya gitti. Çok eğlenceli bir film seyrederek keyifle eve döndü. Döner dönmez de SBS deneme testlerinden birisini çözdü. Bitirince kitabına kaldığı yerden okumaya devam etti.

Çocuklarımızın belli bir özgürlük alanları olmalı. Bu alan içinde kendilerine ait sorumlulukları da onlara bırakmalıyız.  Biz büyüklerin de bu özgürlük alanına saygı gösterip sonuna kadar kullanmalarına izin vermeliyiz diye düşünüyorum.

Bazı anneler görüyorum terlediği için montunu çıkarmak isteyen çocuğuna hava soğuk üşürsün hasta olursun diyerek izin vermiyorlar. Farkında değiliz ama asıl bu şekilde hasta ediyoruz çocukları. Ona sen ne bilirsin diyoruz. Senin fikrin yok diyoruz. Sen üşüdüğünü fark edemezsin diyoruz. Sonra ne oluyor bu çocuklara. Büyüdüğünde, herşeyi kabul eden, sorgulamayan büyüklere dönüşüyor. Sonra birileri onlar adına karar versin diye bekliyorlar. Kararsız oluyorlar. Problem yaşadıklarında nasıl çözeceklerini araştırmak yerine, problemleriyle evlenip onlarla yaşıyorlar.

Sınava bir şey kalmadı rahat bırakın onları, gezmeye götürün. Şakalaşın, bol bol güldürün. Sarılın ve öpün. Ne kadar değerli olduklarını ve herşeyin sınav olmadığını hissettirin.

Kızım seni seviyorum. Yıl boyunca elinden geleni yaptığını ve çok çalıştığını biliyorum. Sonuç ne olursa olsun, senin sorgulayan, mücadeleci ve inatçı tarafın hedefine ulaşmanı sağlayacaktır. Bundan hiç şüpem yok.

Masallardaki gibi az gittik uz gittik dere tepe düz gittik, bir de baktık ki bir arpa boyu yol gitmişiz gibi hissediyorum şu sıralar. Ofisteki anlamlı anlamsız iş koşturmaları, çocuklarımın kendine özgü beklentileri derken; en ihtiyaç duyduğum şey: boş vakit.  Kendimle başbaşa geçirebileceğim, [...]]]> Zamanı tutmak ne mümkün. İnanılmaz hızla ilerliyor. Koşuyor sanki. Koşuyor da nereye? Istediği yere.

Masallardaki gibi az gittik uz gittik dere tepe düz gittik, bir de baktık ki bir arpa boyu yol gitmişiz gibi hissediyorum şu sıralar. Ofisteki anlamlı anlamsız iş koşturmaları, çocuklarımın kendine özgü beklentileri derken; en ihtiyaç duyduğum şey: boş vakit.  Kendimle başbaşa geçirebileceğim, kitap okuyabileceğim gezebileceğim, tabii ki de bol bol kendim için fotoğraf çekebileceğim vakit istiyorum.  Çok şey mi istediğim? Günlerdir kar yağsın hayat felç olsun köprü trafiğe kapansın diye evrene yolladığım mesajlar bir türlü yerine ulaşmadı. ( Sabırla beklemeye devam ediyorum. Iyi fikir mi? Henüz onu da bilemiyorum. )

Malesef hayat çocuklardan sonra,  çocuklardan önce diye ikiye ayrılıyor. Her iki hayatın kıyaslanamayacak güzellikleri ve artıları var. O nedenle şikayet edecek değilim. Ancak çocuklu bir anne olmak demek her an dinamik ve ayık olmayı gerektiriyor. Herhangi bir şeyi atlama lüksüm yok. Mesela kızımın bu hafta hangi sınavları var, hangilerinden kaç net yapmış, yapamadıklarını ise neden yapamamış, konuyu mu bilmiyormuş yada heyecanlanıpta mı atlamış, yoksa şıkları mı kaydırmış gibi bir sürü bitmeyen sorular.:) Ödevlerini yaparken sorun yaşıyor mu? Bu sadece konulardan sadece 1000/1 desem abartmış olmam. Kendi başlarına bırakayım ben kendi işimi yapayım diye bir durum hiç olamıyor.  Zaten ben işimi yapmaya çalışırken mutlaka birisinin acil bir işi çıkar. Karnı acıkır, susar:) Hafta sonu çalışabilmek için evdeki tüm işleri hallederken bir bakarım günün yarısı geçmiş. Neyse bu konu çok uzar ancak uzatmaya niyetim yok. Çünkü biraz daha bir şeyler yazsam sanki yanlış anlaşılacakmışım gibi hissediyorum. Sakın sızlandığım sonucuna varılmasın. Onlarla genç ve dinamik kalıyorum.  Her an yeni gelişmelerden haberdar olduğum ve bol bol tartıştıgımız gibi çok da eğleniyoruz birlikte. Sevgi aşılarım benim.  Annecim diyerek boynuma sarılıp öpmeleri yeter. Birden dünya farklı döner.

Kızım artık ergenlikte o nedenle yüzünü çok da göremiyorum. Odasında tek başına vakit geçirmeyi daha çok tercih ediyor. Fantastik kitaplar okuyarak gerçek hayatta bulamadığı ilginç ve farklı dünyaları yaşıyor kendi tabiriyle.

Büyüdüğünde ya yazar olacak ya da senarist. Hiç biri olmaz ise iyi bir oyuncu olmak istiyor. Ne olmak isterse istesin destekliyorum onu.  Bu aralar daha çok oğlum Emre ile birlikte zaman geçiriyoruz. Henüz 4.5 yaşında olduğu için daha çok bana düşkün. (Odipus da cabası).

Geçen hafta sonlarımdan birinde, her zamanki gibi boş vakit ayarlamak için kırk takla atıp, çektiğim fotoğraflarla uğraşırken ve makinam yanı başımdayken:) burası önemli çünkü her zaman yakalayamıyorum benim fareyi.  Oğlum en masum haliyle süt dökmüş kedi misali yanımda duran koltuktan bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor.

‘Efendim Emre’ dedim

‘Şey’ dedi. Cümle şeyle başlıyorsa eyvah dedim acaba ne oldu gene?

‘Şey, önce bana söz ver kızmayacaksın..’( Duyan da her dakika ona kızdığımı sanır. Inanın öyle bir durum yok.)

- ‘Kızmayacağım söz.’

- ‘Ben biraz yaramazlık yaptım da.’ ) komik çocuk. Yaramazlık yaptığının farkında ne güzel değil mi? Ben bu arada gülmemek için kendimi tutuyorum.

- ‘Şey farmvill cash’i aldım yanlışlıkla.’

Hopsss. Ne diyor bu çocuk?

Ablasına özendiği için ona bir facebook hesabı’i açmıştık ama bu kadar ileri gideceğini kim tahmin ederdi? İlk bilgisayarla karşılaştığım da 17 yaşındaydım. Macintosh’ların ilk versiyonu 3 çeğreklik disketler kullanılıyordu.  Marmara Üniversitesi’nin bilgisayar labaratuar’ında basic ve cobol öğrenmeye çalışıyordum:) Şimdi o bilgisayarlar Koç Müzesinde sergileniyor:)   O tarihten bu yana herşey ne kadar hızlı ve çabuk değişmiş değil mi? ))

Share/Save]]> http://www.filiztulu.com/blog/index.php/2011/01/18/bizim-evin-halleri-zamane-cocuklari/feed/ 1 http://www.filiztulu.com/blog/index.php/2010/06/17/ben-cocuk-kalmak-istiyorum/ http://www.filiztulu.com/blog/index.php/2010/06/17/ben-cocuk-kalmak-istiyorum/#comments Thu, 17 Jun 2010 19:07:56 +0000 admin http://www.filiztulu.com/blog/?p=1108

ben-   Emre nerdesin?

emre- Burda değilim

ben-   Mutfakta mısın?

emre-Hayır!!!! burdayımmmm.

emre-Anne hangi elimde.

ben-  Hıııı?

emre-Hadi bilsene.

ben-   Bu elinde.

emre- Bilemedin işte yok bu elimde.

Kızımı sabah erken [...]]]> Oğlum Emre kuzeni Alya  ile birlikte olmaktan çok mutlu oluyor. Geçtiğimiz hafta sonlarından birisinde gene birlikte güzel vakit geçirdiler. Arada sırada kavga etselerde barışıp oyunlarına kaldıkları yerden devam etmeyi başardılar. Ben de bunu fırsat bilerek hazır iki adet modelim varken ve birbirleri ile oyalanıyorlarken fotoğraf çekme denemeleri yaptım. Farklı açılar denerken çok eğlendim.

Kızımı sabah erken saatlerde kursa bırakmak zorunda olduğum için onların birlikte yaptıkları kahvaltıyı kaçırdım. Ben geldiğimde uslu uslu çizgi film izliyorlardı.

Beni görünce meyve suyu istediler.

Daha sonra çilek yediler.

Alya çizgi film seyretmekten sıkıldı sabundan balon yapmaya başladı.  Emre aynı çizgi filmi tekrar baştan ancak kulaklıkla dinleyerek izlemeye devam etti.

Alya cım bir yandan bana poz vermeye diğer yandan da büyük bir balon yapmak için baya çaba gösterdi:))

Evde sıkılan keretaları arabayla gezdirdik. Sonunda her ikisi de uykuya daldı.

Eser, yaşamın yedi dönemini anlatıyor. Ölümle son bulan yaşam yolunda büyük usta Haluk Bilginer bebek oldu, genç oldu, büyüdü adam oldu, yaşlandı.  Muhteşem bir performans sergiledi. Haluk [...]]]> Uzun süredir bir şeyler yazamadığım ve blogumu ihmal ettiğim için üzgünüm. Kaldığım yerden devam ederek Enka’da izlediğim, fotoğraf çekmem için izin verilen sekspir müzikaline ait fotoğraflarımı paylaşmak istiyorum.

Eser, yaşamın yedi dönemini anlatıyor. Ölümle son bulan yaşam yolunda büyük usta Haluk Bilginer bebek oldu, genç oldu, büyüdü adam oldu, yaşlandı.  Muhteşem bir performans sergiledi. Haluk Bilginer’e eşlik eden dört kişilik Soykarılar korosu da kocaman bir övgüyü hak ediyor. Soykarıları oynayan Evrim Alasya, Selen Öztürk, Zeynep Alkaya ve Tuğçe Karaoğlan oyunun başından sonuna kadar tempolarını, enerjilerini, uyumlarını hiç kaybetmediler . Ve biz izleyicisine duyguları o kadar güzel aktardılar ki; her biri olağanüstüydü. İnanın onlardan birisi olmak istedim. O kadar çok özendim ki anlatamam. Hikayemiz doğumla başlıyor.

1.Dönem

“Doğduğumuz anda,
Şarlatanlarla dolu bu koca dünyaya geldik diye
Basarız çığlığı.”
(King Lear-King Lear, Çev. Haluk Bilginer)

2.Dönem

“Hey oğul güzel oğul,
Avucunda tuttuğun saat, acele akar
Sen ay gibi büyüyüp serpilirken
Hepten çöker kim varsa seni seven
Yok edilişin tanrıçası tabiat
Sen yol aldıkça o seni geri çekecek
Zamanın seni rezil edilişi görülecek
Şimdi onun gözdesisin ama kork ondan
Ertelese de er geç hesap kapanacak,
Bil ki seni zamana kurban edecek.”
(126. Sone, Çev. Haluk Bilginer)

Sonra çocuk olur, oynar coşar.
“Şunlar kulağına küpe olsun
Ağzından çıkanı kulağın duysun
Olmayacak duaya amin deme.
Samimi ol ama laubali olma.
Her tanıştığını dost sanma
Dost olduklarını da yabana atma.
Kavga etmekten sakın,
Ama kavga kaçınılmazsa
Gözünü budaktan sakınma,
Onlar korksun senden, sen korkma.
Eleştiriye kulak ver ama kendi fikrini de koru.
İki dinle bir söyle,
Bütçene göre giyin aşırıya kaçma,
Zevkli ol, rüküşlükten kaçın.
Ne borç al, ne borç ver
Borç verme, hem parandan hem dostundan olursun
Borç alma, savurgan olursun.
Kendine karşı dürüst olan
Sahtekarlık yapamaz başkasına.”
(Hamlet, Prince of Denmark-Polonius, Çev. Haluk Bilginer)

3.Dönem

Derken ilk gençlik yılları ve aşk; karında uçuşan ilk kelebekler, ilk kayıplar, ilk kalp ağrıları.
“Sıradan, çirkin,
Değersiz, ne varsa
Biricik, değerli
Güzel kılar aşk.
Gözü kördür aşkın
Hayaliyle görür.”
(A Midsummer Night’s Dream, Helena-Çev. Haluk Bilginer)

“Elde edilene kadar melektir,
Melektir arzulanan kadın
Erkeğin gözünde.
Asıl zevk peşinde koşmaktır
Bu vardır aşkın özünde.
Hiçbir şey bilmiyordur bunu bilmiyorsa kadın:
Ele geçtin mi kölesin geçmedikçe sultan.”
(Troilus and Cressida-Cressida, Çev. Haluk Bilginer)

4.Dönem

Çok geçmeden Shakespeare büyür asker olur.
“Derken asker-
Eser gürler,
Atıp tutar,
Bir bardak suda
Fırtına kopar.
Sakal bıyık yerinde
Namusu her şeyin üstünde.
Hemen celallenir
Atılır her kavgaya
Topun ağzına girmekten hiç çekinmez
Sabun köpüğünden şöhret uğruna.”
(As You Like It-Jaques, Çev. Haluk Bilginer)

5.Dönem

Sonra yaşı ilerler yargıç olur, bilgiçce deyişler söyler.
“Sana kur yapan yoksa
Kusuru müzikte ara.
Baktın biri üstüne çok düşüyor,
Her şeyin bir zamanı var de
Dansın bitmesini bekle.
Çünkü bak dinle
Oynaşmak, evlilik ve pişmanlık
Hepsi ayrı dansa benzer:
Oynaşmak İskoç dansı gibi
Ateşli ve hızlı.
Evlilik düğün dansı gibi
Ağır başlı usulüne uygun.
Pişmanlıksa geriye doğru hızlı hızlı
Ta ki mezarı boylayıncaya kadar.”
(Much Ado About Nothing-Beatrice, Çev. Haluk Bilginer)

6.Dönem

Altıncı çağ gelir, Shakespeare yaşlanır.
“Kırk yılın kışı, kuşatınca alnını
Kazınınca güzelliğinin tarlasına çukurlar
Fiyakalı gençliğin gururlu mirası
Yitip gider, kaplar her yanı otlar.
O zaman sorarlarsa sana:
Hani nerde güzelliğin,
Nerde gücün kuvvetin? Şehvetin nerde?
Dersen ki şu solmuş gözlerimde!
Yazık olmaz mı, ayıp olmaz mı yitip giden övgülere.
Oysa desen ki: güzel çocuğum taşır güzelliğimi,
Yaşlılığımın hesabını o verecek,
O sürdürecek bendeki güzelliği.
Güzel çocuğum taşır güzelliğimi,
Sen solarken o açacak yerine
Gör bak nasıl coşacak
Çekildiğini sandığın kanın.”
(2.Sone, Çev. Haluk Bilginer)

7.Dönem

Ve kundakta başlayan yolculuk mezarda son bulur.
“Yaşamın sonu yaşamdan daha çok önemsenir;
Güneşin batışı, müziğin bitişi gibi.
En son söylenen en çok hatırda kalır.”
(King Richard the Second-John of Gaount, Çev. Haluk Bilginer)

Ve yaşamla birlikte oyun son bulur. Seyircinin kendi içsel yolculuğuna çıktığını varsayıyorum, açıkçası ben öyle yaptım. Kafamda bir sürü soru ve niyet uçuştu.  Hepimiz öleceğimizi bile bile neden bu hayatın saçma koşturmasına kendimizi kaptırıp gereksiz hırslara kapılıyoruz.  Hem kendimizi hem de çevremizi mutsuz ediyoruz.  Bilmiyorum. Şimdilik bildiğim bir şey varsa o da fotoğraf çekmeyi çok seviyorum. Söylenecek çok şey var ancak şimdilik susmayı tercih ediyorum. Fotoğraflar konuşsun.

Bir yerlerde buluşmak umuduyla, sevgiler saygılar.

Sanatın her dalına hayranlık duyan birisi olarak fotoğraf çekmeye başladıktan sonra, pek çok anı yakalama, görme ve izleme şansına sahip oldum. [...]]]> Uzun süredir buralarda olamadım. Üst üste gelen hastalıklar, acil yapılması gereken işler derken çok özlemişim yazmayı. Her ne kadar yazma konusunda kendimi yetenekli görmesem de paylaşmak ve kendi gelişimime tanıklık etmek bana çok iyi geliyor.

Sanatın her dalına hayranlık duyan birisi olarak fotoğraf çekmeye başladıktan sonra, pek çok anı yakalama, görme ve izleme şansına sahip oldum. Galiba fotoğraf çekme eylemi, etrafına başka gözle bakmayı da beraberinde getiriyor. Muammer Yanmaz’ın temel ve ileri fotoğrafçılık kursunu bitirdikten sonra güzel bir çalışma yapmak için inanılmaz istek duydum. Bu isteğin yaratttığı hareketle yolum 2009 – 2010 sezonu için sahnelenecek Mazhar Zorlu Çocuk Tiyatrosu’nun oyuncuları ve diğer çalışanlarıyla çakıştı. Oz Büyücüsü’nün sahne üzeri provalarında ve sahne gerisinde fotoğraf çekme şansım oldu.

Harika bir deneyim yaşadım. Başka bir dünyaya tanık olmak  ayrı bir keyif oldu benim için.  Çok şey öğrendim. Sadece fotoğraf çekmek adına değil; bir tiyatro eserinin sahnelenmesi sürecinin nasıl olduğunu yakından görmek bu sanata olan hayranlığımı bin kat daha arttırdı. Bunca özveri, çalışma ve emeği görünce hayran olmamak mümkün değil.

Oz Büyücüsü izleyicisiyle 15 Kasım 2009 da buluştu. Buluşmaya da devam ediyor. ( Mutlaka çocuklarınız veya yeğenlerinizle birlikte gidip seyretmelisiniz ).

Tüm ekip,  Oz Büyücüsü’nü sahneleyebilmek için Ağustos ayında çalışmalarına başlamışlardı. Çok istememe rağmen,  aralarına ancak Eylül ortası gibi katılabildim. Bu dönem BKM’de prova yapmaya başlamışlardı.

Bir yandan sahne üzerinde yapılan provalar tüm hızıyla ve yoğun bir şekilde devam ederken diğer yandan da kostümlerin dikilmesi ve dekorun hazırlanması da devam ediyordu. İlk kostüm denemelerinde yanlarında olmam nedeniyle oyuncularla birlikte aynı heyecanı yaşadım. Onlar gibi ben de o telaşın arasında sanki  kostümlerden birisini deneyecekmişim gibi heyecandan fotoğraf çekmeyi az kalsın unutuyordum.

Aynı heyecan dekorların gelerek ve monte edilmesinde de yaşandı. Akla gelen ilk soru eksik bir şey var mıydı? Prova yapılırken herhangi bir sahnenin değişmesi gerekecek miydi?. Gerçekten heyecanlı ve meraklı bir süreçti benim için. Özellikle de; oyuna katılan her yeni şey sonrasında ortaya çıkan yeni gelişmeler ilgi çekiciydi. Dekorun monte edilmesiyle sahneler tekrarlanarak tekrar gözden geçirildi. Hareketi engelleyen noktalar hemen değiştirildi. Bu çalışma kostümlerin hareketi engelleyen bir tarafı var mı ? diye de tekrarlandı. Dar olan, sıkan yada oyunun akıcılığını kısıtlayan yanların düzeltilmesi için tekrar kostüm yapanlardan yardım alındı. Örneğin teneke adamın şapkası oyun esnasında sürekli öne doğru düşerek gözünü kapatıyordu. O nedenle sahne de şapkasını düzeltmek zorunda kalıyordu. İşte bunun gibi akla gelmeyen bir sürü detaylar prova esnasında ortaya çıkıyor ve arkasından hepsi düzeltilerek tekrar baştan prova yapılıyordu.

Aynı hassasiyet provalar esnasında da izleyici açısından tekrarlandı. Oyunun izleyecilerinin çocuklar olması nedeniyle hissedilen sorumlulukla her sahnede yer alan sözlerin ve/veya hareketlerin uygunluğu tartışıldı. Uygun olunmadığına inanılan her sahne ya değiştirildi yada kaldırıldı. Bunun çok önemli olduğuna inanıyorum. İki çocuk annesi olarak pek çok izlediğim oyunu, olara izletmeden seçerek içinde onların yanlış anlayabileceği bir sahne olup olmadığını izleyen diğer velilerden öğrenmeye çalışırım. İzledikleri şeyden olumlu davranışları almalarını tercih ederim. O nedenle Oz Büyücüsü’nü sahnelerken bu kadar hassasiyet gösterilmesi gerçekten beni çok mutlu etti. Sizlere bir kaç örnek;

İlk sahnede Dorothy bisiklete binerek geliyor. Ve sahnede dolaşırken arada ellerini bisikletten çekip, muzip bir çocuk olup sahnede dolaşıyordu. Bu sahne çocuklara kötü örnek olacağı düşünüldüğü için değiştirilerek yerine ip atlayarak sahneye çıkmasının uygun olacağına karar verildi. İlk kez seyrederken ben de içimden aynı şeyleri düşünümüştüm. Oğlum Emre bu sahneyi görse halasına her gittiğinde bahçede bisiklete binerken acaba gördüklerini taklit etmek isterse ne yaparız. Ancak sonradan bu sahne değişince çok sevindim.

Gene başka bir sahneden kötü cadı cebinden kibrit kutusunu çıkarıp bir kibrit çakıyor ve Dorothy’nin arkadaşlarını yakmakla tehdit ediyor. Çünkü Dorothy’nin ayağındaki sihirli kırmızı ayakkabısını istiyor. Bu sahnedeki kibrit çakma sahnesi çocuklar düşünülerek  kaldırıldı. Onun yerine sadece kibrit kutusu gösterilerek oynandı.

Başka bir sahnede kötü cadının,  misina ile sahnenin üst taraflarına bağlı süpürgesiyle yaptığı bazı hareketler vardı. Bu hareketler esnasından misinanın bağlı olduğu yere takılarak süpürgenin misinadan kurtulabileceği ve  önde oturan  izleyicilere fırlamasından korkulduğu için tamamen kaldırıldı. Halbuki gerçekten çok güzel bir sahneydi. Cadı süpürgeyle pek çok güzel numaralar yapıyordu. Ben hep ilgiyle izledim. Ancak seyirciler çocuk olunca tedbirli olmak ve olası çıkabilecek sürprizleri bertaraf etmek gerekiyordu.

Bu sahnenin provasından uzun ve kısa pozlamayla çektiğim bir kaç kare..

Bir tiyatro oyununun sahneye koyulması gerçekten çok zormuş. Bir kaç saniyelik bir sahne, saatlerce hatta günlerce süren bir çalışmadan sonra ortaya çıkıyormuş. Oyuncuların oyun yeteği olmadan, onlara ve konuya  uygun güzel kostümler, sürükleyici müzikler ve müziğin anlamlı sözleri , oyunun geçtiği ortamın gücünü büyüsünü artıracak dekorlar,  tüm bu süreci takip eden ve yöneten yönetmen olmadan olmuyormuş. Ancak hepsinin uyumu sonucunda ortaya süper bir performans  çıkıyormuş.
Bu çalışma sonrasında yaptığım slayt show ‘u sizlerle paylaşmak istiyorum.

Bu benim tüm acemiliğime rağmen, henüz tam anlamıyla  digital düzenlemeyi bilmeme ve fotoğraf çekmek konusunda eksikliklerime rağmen hazırlama cesareti gösterebildiğim ilk proje çalışmamdr.  Pek çok eksiği var biliyorum. Ama bir şeyleri yapma cesareti göstermeden de öğrenilmiyor. Yapıcı eleştirilenizi beklerim. Sevgiler ve saygılar.

Oz Büyücüsü from Filiz Tulu on Vimeo.

Yaşamın birbirinden çok farklı dönüm noktaları var. Çoğumuz farklı [...]]]> Geçen gün seyrettiğim filmde çocuğunu kaybeden bir annenin yaşadığı acıyı seyrederken bir an onun yerine kendimi koydum. Hissettiğim acıyı nasıl tarif edebilirim bilmiyorum. Şu ana kadar yaşadığım herhangi bir üzüntü yada acıyla benzerliği olmayan insanın içini fena yakan ve aklını yitirebileceğini hissettiren bir duygu diye tarif edebilirim ancak.

Yaşamın birbirinden çok farklı dönüm noktaları var.
Çoğumuz farklı yaşasak da hepimiz çeşitli dönüm noktalarından geçeriz.

Çocukluktan ergenliğe geçiş gibi,
üniversiye başlamak gibi,
ilk aşk gibi,
işe başlayıp kendi paramızı kazanmaya başlamak ve onun etkisiyle kendimizi adamdan saymak gibi,
hayatınızın geri kalanını ölüm ayırana dek birisiyle paylaşmak istediğimiz an gibi,
ve tabi ki anne olmak gibi. ( bu liste size göre uzayabilir yada değişiebilir…..)

Anne olmak hayatımın en önemli dönüm noktalarından birisi oldu.
( Çocuk sahibi olmak; bir çok kaygıyı beraberinde getirmesine karşılık, tarifi güç büyük bir mutluluktur )
Yaşama dair bildiğim, bilmediğim ne varsa değişti. Herşeye farklı bakmamı sağladı.
Daha yumuşak, daha duyarlı olabildiğimi ve ne kadar sabırlı olduğumu fark etmemi sağladı.
Çocuklarımla aramdaki bu inanılmaz bağ, doktorumun anne olacağımı söylediği an başladı.
Onun duyduğunu, anladığını bilerek, daha doğmadan masallar ve tüm hayallerimi anlattım.
Kucağıma aldığım ilk karşılaşma anından itibaren, ilk emekleme, ilk adım atması, ilk söylediği kelimesi, ilk dişi, ilk hastalığı v.b. gibi bir sürü ilkleri yaşayıp sonra hızlı bir şekilde büyümesine tanıklık etmek ve onunla birlikte pek çok şeyi öğrenmek sanki hayatı tekrar baştan yaşıyormuşçasına hissetmek. İnanılmaz bir duygu.

Böylesine güçlü ve muhteşem bir bağla bağlandığınız bir varlığın artık kucağınızda olmayacağını kabul etmek çok zor. Bu acı nasıl fotoğraflanır diye çok düşündüm açıkçası çok yaratıcı bir şey bulamadım. Evde yapabildiğim en basit yolla, kibritle oluşturuduğum ateşin ve korun fotoğrafları…İlk fotoğrafta haberin alındığı yüreğe düşen ilk ateşi, diğerlerinde ise son nefese kadar devam eden ateşi(alevi)  anlatmaya çalıştım.

How to Photograph the pain

The other day, i was watching a movie about a mother who was suffering a lot because she lost her kid, and i put myself in her situation. I don’t know how i can explain the feelings i had. It feels like you can go mad or lose your mind and it doesn’t compared to the pains i have felt up to now.

There are so many different turning points in my life.
Even if we have different ones, we all have them in every period of our lives:�
like being a teenager,
beginning the university,
like the first love,
like having the first job and earning salary and feeling like you are indepedent,
feeling like you want to spend the rest of your life with a person till the death and also like being a mother ( The list can be longer according to you or can be different).

Being a mother was one of the important turning point of my life. (being a mother makes you so happy that you can’t explain, even if it also brings lots of responsibilities and worries) Everything changed what i know and what i don’t know about the life. It made me look at the things in a different view.    More softer, more sensetive and made me realise that i can be so patience. The incredible connection between me and my kids started when my doctor said that i can be a mother. I was telling stories to my baby that i was pregnant to, realising that it was hearing, and understanding  what i was telling. From the first moment that i held my baby, i saw the first crawling, the first step, the first word she said, the first tooth, the first illness etc.. and having all these first moments and also realising and being the witness the kid is learning and growing up  so fast and learning new things with the kid and feeling like that you live your life from the beginning on….it is unbelivable.

It is hard to accept that you can’t carry the kid on your arms anymore who you are connected so much. I thougth so much about how
i could take a photograf of this pain but i wasn’t so creative. I wanted to show the pain as it is like a flame from
the matches i could show in my house in the simplest way.
In the first picture, the first fire that falls in the heart because of hearing the death of the kid. On the other ones,
the flames that will be in the heart till the death

sadece; “aşk, bir insanın başına gelen en büyük ve ayrıcalıklı duygulardandır…” diyebilirim.

Tür: Geziler – Grup Gezisi

Ağ: Küresel

Tarih: 29 Kasım 2009 pazar

Saat: 11:00 – 14:00

Değerli arkadaşlar yine ilk olarak FDT’nin Kütahya da yapmış olduğu etkinliği İstanbul’da devam ettiriyoruz. 29 Kasım pazar günü saat 11:00 da Okmeydanı DARÜLACEZEDE kimsesiz yaşlılarımızı ziyarete gideceğiz aynı zamanda Kurban Bayramının 3. gününe denk gelen etkinliğimiz, [...]]]>

SİZSİZ OLMAZ VAR MISINIZ?

Organizatör: Şapkalı fotoğraf dostları (ŞAFOD)

Tür: Geziler – Grup Gezisi

Ağ: Küresel

Tarih: 29 Kasım 2009 pazar

Saat: 11:00 – 14:00

Açıklama

Değerli arkadaşlar yine ilk olarak FDT’nin Kütahya da yapmış olduğu etkinliği İstanbul’da devam ettiriyoruz. 29 Kasım pazar günü saat 11:00 da Okmeydanı DARÜLACEZEDE kimsesiz yaşlılarımızı ziyarete gideceğiz aynı zamanda Kurban Bayramının 3. gününe denk gelen etkinliğimiz, yaşlılarımızı daha da çok sevindirecektir. Unutmayalım ki onlar da bir zamanlar bizim gibilerdi, şimdi; kimsesizlerin kimi olma zamanı diyoruz! 29 Kasım’da tüm dostlarımızı aramızda görmek isteriz…

Arkadaşlar giderken tabi ki elimiz boş gitmeyeceğiz, Darülaceze Yönetimi ile yaptığımız görüşmelerde, en çok ihtiyaç duydukları ürünleri not aldık. Ancak etkinliğe gelecek arkadaşların getirebilecekleri ürünleri etkinlik sayfasına yazmalarını önemle rica ediyoruz ki aynı ürüne yığılma olmasın. İstanbul dışında olup etkinliğe katılamayacak arkadaşlar ise daha sonra istedikleri ürünleri bildireceğimiz adrese kargo ile yollayabilirler. İnanıyoruz ki konuyla ilgili hassasiyeti tüm dostlarımızdan göreceğiz…

Öncelikli ihtiyaç malzemeleri:

1 – Kalem Pil ( küçük el radyoları ile müzik dinliyorlar )
2 – Şampuan
3 – Duş Jeli
4 – Diş Fırçası

Hatırlatma:
Evde hazırlanan yiyecek içecekler ne yazık ki yönetim tarafından onaylanmıyor. Bunun yerine daha çok üzerinde son kullanma tarihi yer alan hazır gıdalar kabul ediliyor. Bayram nedeniyle lütfen şeker ve çikolata getirmeyin, bir çoğu genel sağlık ve diş sorunları nedeniyle bunları tüketemiyor. Çok sağlıklı olmasa da bisküvi ve meyve sularını götürmeyi tercih edebilirsiniz.

Zafer AĞRAK 0 534 435 59 59
Oğuz GÜLAY 0 532 446 67 37
Dilek KIVANÇLI 0 533 542 65 59

Share/Save]]> http://www.filiztulu.com/blog/index.php/2009/11/06/etkinlik-duyurusu/feed/ 0 http://www.filiztulu.com/blog/index.php/2009/11/05/kucuk-bir-tutkunun-oykusu/ http://www.filiztulu.com/blog/index.php/2009/11/05/kucuk-bir-tutkunun-oykusu/#comments Thu, 05 Nov 2009 21:51:28 +0000 admin http://www.filiztulu.com/blog/?p=489 Emre her sabah erken  kalkar. Zorlanmasına rağmen evdeki hareketliliğe kayıtsız kalamadığı için kalkıp  doğruca mutfağa gider.   Buzdolabını karıştırarak meyve suyu arar.

Ancak her sefer anne engeline takılır.

Annesi daha sonra kahvaltısını yemeyeceğini bildiği için,  onu okulundaki  kahvaltısıyla birlikte içmesi gerektiğine bir şekilde ikna etmeyi başarır. Ancak bazen anne yorgun olduğundan mıdır? yoksa ana yüreğinden midir? yoksa [...]]]> Emre her sabah erken  kalkar. Zorlanmasına rağmen evdeki hareketliliğe kayıtsız kalamadığı için kalkıp  doğruca mutfağa gider.   Buzdolabını karıştırarak meyve suyu arar.

Ancak her sefer anne engeline takılır.

Annesi daha sonra kahvaltısını yemeyeceğini bildiği için,  onu okulundaki  kahvaltısıyla birlikte içmesi gerektiğine bir şekilde ikna etmeyi başarır. Ancak bazen anne yorgun olduğundan mıdır? yoksa ana yüreğinden midir? yoksa her sefer hayır demekten sıkıldığından mıdır?yoksa çok tatlı bir dille istemiş olduğundan mıdır? annesi meyve suyu içmesine izin veririr. Ama kahvaltısını bitireceğine dair söz almayı da ihmal etmez.

İşte bu noktada emre nin  meyve suyunu özenli açması, büyük bir tutukuyla içmesi, içerken aldığı keyif  ve meyve suyu bittiğindeki üzüntüsü şeker haline başka bir tatlılık katar.

Genel anlamda bilindiğinin aksine, [...]]]> Ekim ayının konusu: Fotoğrafçılık Moda mı Oldu, Moda Fotoğrafçılığı Sanat mı Oldu ?

İstanbul Modern’de 24 Ekim Cumartesi saat 16.00-18.00 arasında gerçekleşen bu söyleşiye katılma şansım oldu. Söyleşi Murat Germen ve Orhan Cem Çetin yönetiminde gerçekleşti.  Çağdaş Fotoğraf Serileri söyleşi dizisi kapsamında gerçekleşen bu seri de , moda fotoğrafıyla sanatın ilişkisi ele alındı.

Genel anlamda bilindiğinin aksine, iş akışı içinde fotoğrafçının yaratıcı kararlar alamadığı, kendisine verilen ayrıntılı tanımlar içinde mesleğini icra ettiği reklam fotoğrafçılığının bir dalı olan moda fotoğrafçılığı, görsel dünyada doğası gereği hayli çekici görüntülerle yerini alıyor.

Reklamverenin çizdiği üslup her ne kadar baskın olmak zorundaysa da, az sayıda fotoğrafçı, yaratıcılığının önündeki bu temel engeli aşarak kişisel üslubunu reklamverenin üslubunun önüne geçirebiliyor, fotoğrafların altındaki imza bir bakışta tanınabiliyor.

Görüntüler kişiselleştikçe, çalışma ticari olduğu halde, ortaya çıkan iş sanat fotoğrafı tanımına yaklaşıyor.  Fotoğrafçının kişisel işleri ile ticari işleri ayırt edilemez oluyor. Söyleşinin odağında, işte bu çizgiyi aşabilen Irving Penn, David LaChapelle, Juergen Teller, Terry Richardson gibi ünlü fotoğrafçıların fotoğraflarınından örnekler  gösterdiler.

Söyleşi;  katılımcıların da  soru sorması ve kendi fikirlerini ifade etmesiyle  oldukça renkli geçti.

Moda ve reklam foroğrafçılığında yaşanan bir kirlenmeden bahsedildi.

Normalde satılmayacak ürünlerin pahalı ve çarpıcı prodüksiyonlarla satışlarının arttırılmaya çalışılması ve  bunu yaparken de kadının cinsel kimliğinin çok fazla abartılarak kullanılmasından, Murat Germen ve Orhan Cem Çetin duydukları rahatsızlığı dile getirdirler. Tabiki katılmayanlar bunun doğal olduğunu savunanlar oldu.

Açıkçası ben de kadın çıplaklığının her  eşyanın yanına ataçla tutturulmuş gibi iliştirilmesine ve erkeklere de bu ürünleri alırsanız kadınlar ancak sizinle ilgilenir mesajının verilmesi hoşuma gitmiyor.

Moda denen tek dişi kalmış canavar aslen kapitalizmi besleyerek ve biz insanoğlunun en ilkel dürtülerini kullanarak normalde satın almayı düşünmeyeceğimiz ürünleri aldırmaktır. Ben bunun farkında olan aklı başında bir birey olarak bazen aldanıp gereksiz şeyleri satın almışlığım olmuştur. Arkasından da hep pişman olmuşumdur.:)

Reklam fotoğrafçılığında kullanılan photoshop teknolojisi o kadar abartılmış durumdaki,  gazete ve dergilerde gördüğüm kişilerin gerçek mi? yoksa plastik bir bebek mi? olduğunu çoğu zaman anlamakta zorlanıyorum. Bu işte rol alan tüm aktörlerin kusursuz bir tene sahipmiş gibi gösterilmeye çalışılırken doğallıklarını kaybedip bir plastiğe dönüştürülmesi bana itici geliyor.

Reklam fotoğrafçılığı her ne kadar renkli ve eğlenleceli gibi görünsede aslında oldukça zor bir iş.

Gerçekten ince bir zekanın sonucu ortaya çıkmış reklam fotoğraflarına hiç bir sözüm yok. Mesela derseniz işte bir tane örnek.

Isn’t this gorgeous? Karl Lagerfeld for Sécurité Routière by saying “It’s yellow, it’ ugly, it doesn’t match anything, but it can save your life”.

Bazen,  müzik kafamın içinde  siyah beyaz ve renkli  binlerce fotoğraf olabiliyor.

Geçen gün bir arkadaşım bana aşağıdaki [...]]]> Benim için müzik dinlemek mis gibi kokan bir ormanda nefes almak gibidir.  Müziğin olmadığı bir dünyayı hayal bile edemiyorum. Vücudumdaki tüm pozitif kimyasalları harekete geçirip bana başka bir dünyanın kapılarını açıyor. Tüm sıkıntı ve olumsuzluklar geride kalırken enerjiyle doluyorum.

Bazen,  müzik kafamın içinde  siyah beyaz ve renkli  binlerce fotoğraf olabiliyor.

Geçen gün bir arkadaşım bana aşağıdaki mp3′ü yollamış. Ben de sizlerle paylaşmak istedim. Birbirinden farklı fotoğrafların gözümün önünden akmasına neden oldu. Sarı tarlalarda koşturdum.  Gökkuşağının üzerinden kaydım. Dans ettim sokaklarda. Tüm sevdiğim arkadaşlara yemek ısmarladım:)  sıcak çay içtik birlikte. Dünyanın yaşanası ve güzel olması için çırpınan insanlarla yürüdük caddelerde en  güzel kostümlerimizle.  Yaşasın özgürlük diye bağırdık. Binlerce , yüzbinlerce insan dans ettik…

Keyif alarak dinlemeniz dileği ile sevgiler:

Eğer sizlerde de fotoğraflar oluştuysa paylaşmanız dileği ile. ( ravel’s bolero: Angelique kidjo ) 

Büyükadada bir sokak.

bilmediklerimi araştırma motivasyonu kazanmış,

arşivimi ziyaret eden  amatör arkadaşlarım için de [...]]]> Fotoğrafla ilgili pek çok konu ve detay var. Ben de bunları öğrenmeye ve kendimi geliştirmeye  çalışıyorum. O nedenle adını ” fotoğraf okulu”  verdiğim  yeni bir katagori açtım. Bu katagoride; temel, ileri fotoğrafçılık , fotoğraf makinası ve ekipmanları ile ilgili bilgi paylaşmak istiyorum. Böylece bildiklerimi tekrarlamış ,

bilmediklerimi araştırma motivasyonu kazanmış,

arşivimi ziyaret eden  amatör arkadaşlarım için de arşivimi zenginleştirmiş olacağım. Bir taşla üç kuş fena sayılmaz değil mi:)

Fotoğraf okulunun ilk konusunu; kendi ihtiyaçlarımdan yola çıkarak belirledim. Daha tam olarak hiç birisini denemediğim için karşılaştırma yapamadığım ancak çektiğim fotoğraflara yapıcı eleştiri getiren arkadaşlarımın beni yönlendirmesiyle ekipmanlarımın içinde olması gerektiğine inandığım  filtrelerden bahsetmek istiyorum.

internette yaptığım basit araştırma sonucu;

Filtre Çeşitleri

* Polarize Filtre
* Soft Focus Filtre
* Sky Light Filtre
* UV Filtre

Polarize filtre belki de en kullanışlı filtrelerden birisi. Su yüzeyindeki yansımaları kestiği gibi gökyüzünde ki kontrastı arttırarak bulutların daha belirgin çıkmasını sağlıyor. Özellikle adada çektiğim karabaklarla ilgili seride polarize filtre kullanmış olsaydım renklerin ve ışığın dağılım daha iyi olacaktı eleştirisini çok aldım.

Soft Focus filtre daha yumuşak bir görüntü sunarak konunun romatik, duygulu, buğulu fotoğraflanmasını sağlar. Özellikle manzara fotoğrafları veya masalsı bir görüntü vermek istediğimiz portrelerde çok hoş sonuçlar olabiliyormuş. Bu filtreden mutlaka alıp denemek istiyorum.

Sky Light filtrenin pozlayamaya hiç bir etkisi olmadığı halde fotoğrafa etkisi büyüktür. Gün ışığından kaynaklanan mavi fazlalığını alarak, fotoğraftaki kontrastı arttırdığına göre aslında bir çeşit polariza fitreye yakın bir işlevi var diye düşünüyorum.

UV filtre (mor ötesi filtre) mor ötesi ışınların fazla olduğu dağlarda, deniz kenarlarında, karda fotoğrafın keskinliğine etkisini azaltmak için kullanılır. Pozlamaya etkisi olmadığı için sürekli olarak kullabilirsiniz. Bu sayede lensinizin tozlanmasını ve çizilmesini de önlersiniz. UV filtre fotoğraflara hafif bir pempelik katar. Göreceğiniz fotoğraf örneklerleri bana ait değil. İnternette araştırma yaparken amazon.com dan aldım. Filtreleri alıp kullandığımda sonuçlarını mutlaka paylaşacağım.

Konu ile ilgili bilgi ve tecrübesi olan herkesin önerilerini benimle paylaşması dileği ile; şimdilik hoşçakalın.

Galiba hepsinden bir tane alsam iyi olacak:)

Merih beyin yazı dili ne kadar ağırsa bizlerle konuşurken ve bilgilerini [...]]]> Muammer Yanmaz atölyesiyle tanışalı ilk söyleşi dinleyişim. Gitmeden önce  Merih Akoğul’un sitesine , sitesinde yer alan tüm proje çalışmalarına baktım. Her biri, yaşamın kendi dinamiğinden, duyarlılığından ince zekasından ve bilgisinden beslendiği anlaşılıyor.
Daha önce kendisini tanımıyordum. O nedenle herşeyi ile bu söyleşi fazlasıyla ilgimi çekmişti.

Merih beyin yazı dili ne kadar ağırsa bizlerle konuşurken ve bilgilerini paylaşırken o kadar espirili ve sadeydi. Şahsen ben çok keyif aldım. Bizlere çektiği fotoğrafları, kendi iç aydınlanmasını, nelerden ve kimlerden beslendiğini anlattı. 2001-2007 yılları arasında Anadolu’da çektiği 72 fotoğrafından oluşan “SANKİ” isimli kitabında yer alan fotoğraflarından oluşan bir slayt show izledik.
Belgesel tarzda, müdahalesiz siyah beyaz çekilmiş fotoğraflarından bir sürü ilginç şey anlattı. Nesneler, mekânlar ve insanlar arasındaki ilişkiyi, kendine özgü bakış açısıyla yorumluyor.
Türkiye’nin farklı köşelerinde tanık olduğu tezadlıkları, anları, o anların içinde yaşanan duyguları, çelişkileri ince zekası ve evrensel değerlerle yaşama bakan açısıyla çektiği her bir fotoğraf ayrı bir güzellikteydi.

Merih bey sadece fotoğrafçılığı ile değil aynı zamanda eğitmenliği  ve fotoğraf kuramıyla ilgili yaptığı çalışmalarıyla da tanınıyor.  Avrupa’nın çeşitli kentlerini, diğer yandan da Türkiye’nin ve yaşadığı kent olan İstanbul’un dinamiklerini de fotoğraflara dönüştürmek ve görsel bir bellek oluşturmak üzerine yoğun bir biçimde çalışıyor.

Merih beyin fotoğraf sanatçılığının yanında yazar ve şair kimliği de var. Sanatçı, “SANKİ” isimli sergisi için gene aynı isimli dizelerle şöyle anlatıyor;

“Sanki küçük bir çocuğum,
boynumda basit bir makine ile büyük fotoğrafların hayalini kuruyorum.
Sanki her şeyi unutmuş da fotoğraflara bakarken hatırlamışım.
Sanki zamanı tam tutacakken elimden kaçırmışım.
Sanki bu dünyayı erkenden bırakıp gitmiş ustalarım ve hocalarım hala yanımdalar.
Sanki; dünyadaki her şey bir fotoğrafa girmek için var.”

Yeryüzünde herkesin kendine ait fotoğrafının bir yerlerde gizli olduğuna inanan sanatçı, fotoğraf serüveninin büyük kısmının kendine ait görüntüleri aramakla geçtiğini söylüyor.

Kısacası diyor ki; her şeyi okuyun, bir kaç konuda çokça bilginiz pek çok konuda fikriniz olsun. Mutlaka müzik bilginiz olsun. Çok fotoğraf çekmek yerine bir tane çekin ancak altına yazacağınız,  fotoğrafın anlattığı bir hikaye veya dayandığı düşünce olsun. Şimdilik sevgiler saygılar.

Dün gece kızım dediki – annecim neden fotoğrafçılık kursun için hazırladığın  bitirme ödevini bloguna eklemiyorsun.

Düşününce neden olmasın dedim kendi kendime.

Yaptığım bitirme ödevi, pek çok ilkleri barındırıyordu.

İlk çektiğim fotoğraflar

bu şekilde hazırladığım;

ilk slayt show

ilk kez kullandığım slayt show hazırlama programı

Üç buçuk dakika süren bu video yu hazırlamak [...]]]> Gün geçtikçe blogumu çok sevmeye başladım. Pek çok şeyi paylaşabilmek  istiyorum.

Dün gece kızım dediki – annecim neden fotoğrafçılık kursun için hazırladığın  bitirme ödevini bloguna eklemiyorsun.

Düşününce neden olmasın dedim kendi kendime.

Yaptığım bitirme ödevi, pek çok ilkleri barındırıyordu.

İlk çektiğim fotoğraflar

bu şekilde hazırladığım;

ilk slayt show

ilk kez kullandığım slayt show hazırlama programı

Üç buçuk dakika süren bu video yu hazırlamak için tam 10 gün süren ilk uğraşmalarım.

Fotoğrafları çekmek için harcanan zamanı hesaba bile katmıyorum.

İnternetten bir sürü deneme programı indirip  denemelerim. (FotoMagico da karar kıldım)

Fotoğrafların arka arkaya gelme sırasını ve dönüşüm  şekillerini kimbilir kaç kez değiştirişim.

En sevdiğim müziği  eklediğim de? herşeyin süper olduğunu düşünüp, izlediğimde hayal kırıklığına uğramam.

Bu noktadaki yanılgım fotoğraflarla müzik parçasının birbirine uyacağını düşünmüş olmamdır.

Merak edenler için kullanmayı düşündüğüm müziği ekledim.  ( Miles Davis-Marcus Miller-siesta albümünden-los feliz)  

Tabiki en büyük yanılgım bu işin aslında basit olacağı idi. Ancak fotoğrafları seçmek ve arka arkaya getirmesi ayrı bir süreç.

Seçilen fotoğraflara uyum sağlayacak ve fotoğrafları arka planda bırakmayacak hatta ;

fotoğrafların vurgusunu arttıracak bir müzik seçebilmek ayrı bir süreç.

En sonunda müzikte konusunda pes edip bir karara vardım.

Varmak da  zorundaydım çünkü ertesi gün ödevi teslim etmem gerekiyordu.

Ali babanın karşısına geçip üzgünüm bir türlü müzik beğenemedim o nedenle de ödevimi bitiremedim demek komik olurdu.:))

Profesyonel olanlar mutlaka eksik bir şeyler bulacaklardır. Ancak ilk emek verilen fotoğraf videomu gene de beğenmeniz dileği ile iyi seyirler diliyorum.

ilk fotoğraflarım from Filiz Tulu on Vimeo.

Oldukça da başarılı.

Renkler pırıl pırıl, ışık çok iyi. Örümcek ağında bulunan su damlaları da çok estetik görünüyor.

Kadraj çok düzgün.

O nedenle paylaşmak istedim.

Gonca’nın makro olmayan bir lensle ilk macro denemesiymiş.

Kendisine başarılarının devamını diliyor , çektiği fotoğrafı yayınlamama izin verdiği için teşekkür [...]]]> Dün gruptan gelen mailler arasında Gonca SOYSAL’ın gönderdiği ve Fotoiz Düzce kampından çektiği  fotoğrafı çok beğendim.

Oldukça da başarılı.

Renkler pırıl pırıl, ışık çok iyi. Örümcek ağında bulunan su damlaları da çok estetik görünüyor.

Kadraj çok düzgün.

O nedenle paylaşmak istedim.

Gonca’nın makro olmayan bir lensle ilk macro denemesiymiş.

Kendisine başarılarının devamını diliyor , çektiği fotoğrafı yayınlamama izin verdiği için teşekkür ediyorum.

Onun sayesinde bir blog yazımı çaba göstermedem oluşturmuş oldum:)

sevgiler, saygılar

Nikon D90
18-105 mm
f/5.6
t 1/50 sn
ISO 100
Tripod: Yok

Her sabah olduğu gibi yoğun trafik içinde işe gitmeye çalışırken bir sürü hayaller ve düşünceler içindeydim. Fotoğrafçılık konusunda binlerce [...]]]> Yazıma başlamadan önce *Pro Hr 384  CELAL ERDOGDU’na çok teşekkür etmek istiyorum. Neden mi? Çünkü kafa karışıklığı içinde yolunu bulmaya çalışan, fotoğrafçılık konusunda kendisini küçük bir çocuk gibi hisseden ben denize,  yardımlarını esirgemediği için. Bilgilerini paylaştığı için.

Her sabah olduğu gibi yoğun trafik içinde işe gitmeye çalışırken bir sürü hayaller ve düşünceler içindeydim. Fotoğrafçılık konusunda binlerce bilgi arasından hangisiyle başlayacak ve kendimi geliştirecektim. Açıkçası vakit konusunda fakirseniz, fırsat bulduğunuzda yaptığınız araştırmalar sonucu binlerce bilgiye ulaşmış , neye itibare etmeniz gerektiğini bilmiyorsanız, birinin size yol göstermesi, al bunu oku demesi paha biçilemez.

Ben bugün CELAL arkadaşın tavsiyesini dinleyip kendime “Photography-John Freemen” isimli kitabı amazon.com dan sipariş verdim. Hazır sipariş vermişken de bir kaç kitap daha ilave ettim. Gelsinler,  okuyayım mutlaka sizlerle paylaşacağım. Bu arada tavsiye ettiği diğer kitabı ( KOMPOSİZYON – Prof.Sabit KALFAGİL) sadece www.netkitap.com da bulabildim. Nerdeyse unutuyordum tavsiye ettiği son kitap da “Microstock Photography – Dougles Freer”. Bu kitabı da tahmin edebileceğiniz gibi amazondan sipariş verdim.

Resmini gördüğünüz ilk üç kitap tavsiye sonucu aldıklarım. Diğer iki kitap ise; nasılsa kitap sipariş ediyorum çok uzaklardan gelecekler bunlarda gelsin görelim diye kendi kafama göre sipariş ettiklerim. Okuyucu fikirlerine itibar edip yanında beş yıldızın da içi dolu olan kitaplar arasından seçim yapmaya özen gösterdim.

Bu arada mutlaka “CelâlER’den FotoMoto ” blogunu okumayı ve diğer kitaplara da göz atmayı ihmal etmeyin. Sevgiler.

Henry Kupjack [...]]]> Bu yaz tatilinde İstanbul’da kalmayı tercih ettik. Yaz kış önünden geçipte bir kez olsun kapısından girmediğimiz, içerde neler olduğunu sadece gazete haberlerinden yada gidenlerin anlattıklarıyla öğrendiğimiz  müzelere gitmeye karar verdik. İlk gittiğimiz yer Koç Müzesi oldu. Bu sayede orda “Minyatür Odalar” sergisi olduğunu daha sonrasında da gitmeseydik neler kaçırırmışız onu gördük. Tam kelimesiyle muhteşemdi.

Henry Kupjack yıllardır minik, büyüleyici ve her detayı kusursuz dünyalar yaratıyor. Pek çok ‘Minyatür Oda’ çalışması Winterthur Müzesi, Chicago Sanat Enstitüsü, Boston Kütüphanesi ve Illinois Devlet Müzesi’nde, Forbes Galerisi’nde sürekli olarak sergilenmekte. Florida Naples Sanat Müzesi, Winterthur Müzesi gibi müzelerde yer alan 50′den fazla ‘Minyatür Oda’sı bulunmakta. İşte Türkiye’de de sergilenmiş olan bu odalardan bir kaç resim paylaşmak istiyorum.

Gördüklerim  şaşkınlık ve hayranlık uyandırırken, hayal aleminde hissettiren , parmak çocuk olup içinde dolaşma arzusu yaratan odaları görmüş olmaktan ne kadar mutlu olduysam da çektiğim fotoğraflar için aynı şeyleri söyleyemiyorum .  Fotoğrafların netlik kalitesi daha iyi olabilirdi.  Acemiliğimi saymazsak her bir odanın camdan bir kutunun içinde sergileniyor olması ve ışığın sadece içerden gelmesi işimi oldukça zorlaştırdı. Belki daha bilinçli bir şekilde orda olabilseydim bir polarize filtrem olsaydı camdaki yansımalar fotoğraflar üzerinde istemediğim görüntülerin oluşmasına neden olmazdı. Neyse bu kadar şikayetten sonra işte oradan bir kaç kare.

Fotoğraflar sırasıyla ilk iki fotoğraf  Montmorenci Merdivenli Salona  (1830) aittir.  Üçüncü ise  1700’lere ait Japon Çiftlik Evi Mutfağından. Dördüncü ve beşinci fotoğraf Blackwell Misafir Odasından,( 1760). Altıncı ve yedinci fotoğraf XVI. Louis’nin  Yemek Odası. Sekiz ve dokuzuncu fotoğraf ise 1950’ler New York’unda Sanatçı Stüdyosu.
Şimdilik bu kadar diğerlerini başka bir gün eklemeyi planlıyorum.

İlk paylaşacağım [...]]]> Muammer Yanmaz’ın fotoğraf çekmek için aldığı özel izinle bienal’de bol bol fotoğraf çekme fırsatı buldum. Pro harami adayları sabah 10:30 da İstanbul Modern’in hemen yanındaki nagilecilerin orda buluştuk.  Biraz sohbet, sıcacık çay sonrasında  neler çekeceğimiz bilgisini aldıktan sonra içeri girdik. Başlarda Muammer bey eşliğinde daha sonra ise etrafa dağılarak ilgimizi çeken her şeyi çektik.

İlk paylaşacağım fotoğraflar  iç mekan ağırlıklı olacak. İç mekan çekimlerini seviyorum.Ve bu konuda kendimi geliştirmeyi de çok istiyorum. Çektiğim portre, eserler, insan-sanat eseri ilişkisi ve ters ışık fotoğraflarımı da ilerleyen günler paylaşacağım.

Çünkü yaşamımızı idame ettirmek için para gerekmektedir.

Bazıları var ki onlar uzun yollara düşer şehirlerinden ve  köylerinden çok uzaklara giderler.

Ekmek parasının peşine düşmüşlerdir. Gönülleri eş dost belkide yavuklu hasretiyla yansa da köylerine götürecekleri iki kuruş tesellileridir.

Kastomunundan kalkıp büyükadaya gelerek tezgah açma cesareti gösterirler.

Tüm kış [...]]]> Haftanın beş günü her sabah,  para kazanmak için sıcak evimizden çıkar işe gideriz.

Çünkü yaşamımızı idame ettirmek için para gerekmektedir.

Bazıları var ki onlar uzun yollara düşer şehirlerinden ve  köylerinden çok uzaklara giderler.

Ekmek parasının peşine düşmüşlerdir. Gönülleri eş dost belkide yavuklu hasretiyla yansa da köylerine götürecekleri iki kuruş tesellileridir.

Kastomunundan kalkıp büyükadaya gelerek tezgah açma cesareti gösterirler.

Tüm kış boyunca oydukları şimşir kaşıkları, tuzluk ve şekerlikleri görülmeye değer güzelliktedir.

Bir yaz büyükadaya giderseniz mutlaka onlara uğrayın. Dertleşirken bir kaç adet birşeyler almayı ihmal etmeyin.

[...]]]> Fotoğrafçılıkla ilgili en iyi bilinen temel kural, fotoğraf çekerken ışığa sırtın dönülmesidir. Işığı arkaya alıp çekme kuralının aksini yapmanın, yani güneşe karşı fotoğraf çekmenin hem avantajı ve hem de dezavantajı vardır. Ters ışık fotoğraflarının en önemli avantajı sadeliktir. Ters ışık tekniğine uygun olarak çekim yapılması halinde aşağıdaki gibi sade, silüet tarzı fotoğraflar ortaya çıkar.

Bu gün oldukça sevinçliyim. Uzun zamandır istediğim ancak bir türlü açmaya fırsat bulamadığım blog’umu sizlerle paylaşmanın heyecanını yaşıyorum. Bir dönemdir fotoğrafçılık konusunda kendimi yenileme ve geliştirme fırsatı buldum. Bu dönem neler yaptığımı sizlerle paylaşırken kendim içinde arşiv oluşturmayı hedefliyorum.

Blog’umda fotoğrafçılık konusunda kişisel deneyimlerimi, deneyimli kişilerden öğrenmiş olduğum bilgileri, okuduklarımı, çektiklerimi, katıldığım workshopları, hatta öncesinde haber vermeyi [...]]]> Merhaba

Bu gün oldukça sevinçliyim. Uzun zamandır istediğim ancak bir türlü açmaya fırsat bulamadığım blog’umu sizlerle paylaşmanın heyecanını yaşıyorum. Bir dönemdir fotoğrafçılık konusunda kendimi yenileme ve geliştirme fırsatı buldum. Bu dönem neler yaptığımı sizlerle paylaşırken kendim içinde arşiv oluşturmayı hedefliyorum.

Blog’umda fotoğrafçılık konusunda kişisel deneyimlerimi, deneyimli kişilerden öğrenmiş olduğum bilgileri, okuduklarımı, çektiklerimi, katıldığım workshopları, hatta öncesinde haber vermeyi ve çekmeyi planladıklarımı kısaca her türlü bilgiyi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Sizlerden bilmediklerimi öğrenmek, özellikle bu konuda uzun yıllar çalışmış ve kendisini fotoğraf çekmeye adamış herkesle yolumun kesişmesini umud ediyorum. Fotoğraf çekmeye gönül veren herkesten paylaşım bekliyorum.

Sevgiler saygılar