Eser, yaşamın yedi dönemini anlatıyor. Ölümle son bulan yaşam yolunda büyük usta Haluk Bilginer bebek oldu, genç oldu, büyüdü adam oldu, yaşlandı.  Muhteşem bir performans sergiledi. Haluk [...]]]> Uzun süredir bir şeyler yazamadığım ve blogumu ihmal ettiğim için üzgünüm. Kaldığım yerden devam ederek Enka’da izlediğim, fotoğraf çekmem için izin verilen sekspir müzikaline ait fotoğraflarımı paylaşmak istiyorum.

Eser, yaşamın yedi dönemini anlatıyor. Ölümle son bulan yaşam yolunda büyük usta Haluk Bilginer bebek oldu, genç oldu, büyüdü adam oldu, yaşlandı.  Muhteşem bir performans sergiledi. Haluk Bilginer’e eşlik eden dört kişilik Soykarılar korosu da kocaman bir övgüyü hak ediyor. Soykarıları oynayan Evrim Alasya, Selen Öztürk, Zeynep Alkaya ve Tuğçe Karaoğlan oyunun başından sonuna kadar tempolarını, enerjilerini, uyumlarını hiç kaybetmediler . Ve biz izleyicisine duyguları o kadar güzel aktardılar ki; her biri olağanüstüydü. İnanın onlardan birisi olmak istedim. O kadar çok özendim ki anlatamam. Hikayemiz doğumla başlıyor.

1.Dönem

“Doğduğumuz anda,
Şarlatanlarla dolu bu koca dünyaya geldik diye
Basarız çığlığı.”
(King Lear-King Lear, Çev. Haluk Bilginer)

2.Dönem

“Hey oğul güzel oğul,
Avucunda tuttuğun saat, acele akar
Sen ay gibi büyüyüp serpilirken
Hepten çöker kim varsa seni seven
Yok edilişin tanrıçası tabiat
Sen yol aldıkça o seni geri çekecek
Zamanın seni rezil edilişi görülecek
Şimdi onun gözdesisin ama kork ondan
Ertelese de er geç hesap kapanacak,
Bil ki seni zamana kurban edecek.”
(126. Sone, Çev. Haluk Bilginer)

Sonra çocuk olur, oynar coşar.
“Şunlar kulağına küpe olsun
Ağzından çıkanı kulağın duysun
Olmayacak duaya amin deme.
Samimi ol ama laubali olma.
Her tanıştığını dost sanma
Dost olduklarını da yabana atma.
Kavga etmekten sakın,
Ama kavga kaçınılmazsa
Gözünü budaktan sakınma,
Onlar korksun senden, sen korkma.
Eleştiriye kulak ver ama kendi fikrini de koru.
İki dinle bir söyle,
Bütçene göre giyin aşırıya kaçma,
Zevkli ol, rüküşlükten kaçın.
Ne borç al, ne borç ver
Borç verme, hem parandan hem dostundan olursun
Borç alma, savurgan olursun.
Kendine karşı dürüst olan
Sahtekarlık yapamaz başkasına.”
(Hamlet, Prince of Denmark-Polonius, Çev. Haluk Bilginer)

3.Dönem

Derken ilk gençlik yılları ve aşk; karında uçuşan ilk kelebekler, ilk kayıplar, ilk kalp ağrıları.
“Sıradan, çirkin,
Değersiz, ne varsa
Biricik, değerli
Güzel kılar aşk.
Gözü kördür aşkın
Hayaliyle görür.”
(A Midsummer Night’s Dream, Helena-Çev. Haluk Bilginer)

“Elde edilene kadar melektir,
Melektir arzulanan kadın
Erkeğin gözünde.
Asıl zevk peşinde koşmaktır
Bu vardır aşkın özünde.
Hiçbir şey bilmiyordur bunu bilmiyorsa kadın:
Ele geçtin mi kölesin geçmedikçe sultan.”
(Troilus and Cressida-Cressida, Çev. Haluk Bilginer)

4.Dönem

Çok geçmeden Shakespeare büyür asker olur.
“Derken asker-
Eser gürler,
Atıp tutar,
Bir bardak suda
Fırtına kopar.
Sakal bıyık yerinde
Namusu her şeyin üstünde.
Hemen celallenir
Atılır her kavgaya
Topun ağzına girmekten hiç çekinmez
Sabun köpüğünden şöhret uğruna.”
(As You Like It-Jaques, Çev. Haluk Bilginer)

5.Dönem

Sonra yaşı ilerler yargıç olur, bilgiçce deyişler söyler.
“Sana kur yapan yoksa
Kusuru müzikte ara.
Baktın biri üstüne çok düşüyor,
Her şeyin bir zamanı var de
Dansın bitmesini bekle.
Çünkü bak dinle
Oynaşmak, evlilik ve pişmanlık
Hepsi ayrı dansa benzer:
Oynaşmak İskoç dansı gibi
Ateşli ve hızlı.
Evlilik düğün dansı gibi
Ağır başlı usulüne uygun.
Pişmanlıksa geriye doğru hızlı hızlı
Ta ki mezarı boylayıncaya kadar.”
(Much Ado About Nothing-Beatrice, Çev. Haluk Bilginer)

6.Dönem

Altıncı çağ gelir, Shakespeare yaşlanır.
“Kırk yılın kışı, kuşatınca alnını
Kazınınca güzelliğinin tarlasına çukurlar
Fiyakalı gençliğin gururlu mirası
Yitip gider, kaplar her yanı otlar.
O zaman sorarlarsa sana:
Hani nerde güzelliğin,
Nerde gücün kuvvetin? Şehvetin nerde?
Dersen ki şu solmuş gözlerimde!
Yazık olmaz mı, ayıp olmaz mı yitip giden övgülere.
Oysa desen ki: güzel çocuğum taşır güzelliğimi,
Yaşlılığımın hesabını o verecek,
O sürdürecek bendeki güzelliği.
Güzel çocuğum taşır güzelliğimi,
Sen solarken o açacak yerine
Gör bak nasıl coşacak
Çekildiğini sandığın kanın.”
(2.Sone, Çev. Haluk Bilginer)

7.Dönem

Ve kundakta başlayan yolculuk mezarda son bulur.
“Yaşamın sonu yaşamdan daha çok önemsenir;
Güneşin batışı, müziğin bitişi gibi.
En son söylenen en çok hatırda kalır.”
(King Richard the Second-John of Gaount, Çev. Haluk Bilginer)

Ve yaşamla birlikte oyun son bulur. Seyircinin kendi içsel yolculuğuna çıktığını varsayıyorum, açıkçası ben öyle yaptım. Kafamda bir sürü soru ve niyet uçuştu.  Hepimiz öleceğimizi bile bile neden bu hayatın saçma koşturmasına kendimizi kaptırıp gereksiz hırslara kapılıyoruz.  Hem kendimizi hem de çevremizi mutsuz ediyoruz.  Bilmiyorum. Şimdilik bildiğim bir şey varsa o da fotoğraf çekmeyi çok seviyorum. Söylenecek çok şey var ancak şimdilik susmayı tercih ediyorum. Fotoğraflar konuşsun.

Bir yerlerde buluşmak umuduyla, sevgiler saygılar.

Yaşamın birbirinden çok farklı dönüm noktaları var. Çoğumuz farklı [...]]]> Geçen gün seyrettiğim filmde çocuğunu kaybeden bir annenin yaşadığı acıyı seyrederken bir an onun yerine kendimi koydum. Hissettiğim acıyı nasıl tarif edebilirim bilmiyorum. Şu ana kadar yaşadığım herhangi bir üzüntü yada acıyla benzerliği olmayan insanın içini fena yakan ve aklını yitirebileceğini hissettiren bir duygu diye tarif edebilirim ancak.

Yaşamın birbirinden çok farklı dönüm noktaları var.
Çoğumuz farklı yaşasak da hepimiz çeşitli dönüm noktalarından geçeriz.

Çocukluktan ergenliğe geçiş gibi,
üniversiye başlamak gibi,
ilk aşk gibi,
işe başlayıp kendi paramızı kazanmaya başlamak ve onun etkisiyle kendimizi adamdan saymak gibi,
hayatınızın geri kalanını ölüm ayırana dek birisiyle paylaşmak istediğimiz an gibi,
ve tabi ki anne olmak gibi. ( bu liste size göre uzayabilir yada değişiebilir…..)

Anne olmak hayatımın en önemli dönüm noktalarından birisi oldu.
( Çocuk sahibi olmak; bir çok kaygıyı beraberinde getirmesine karşılık, tarifi güç büyük bir mutluluktur )
Yaşama dair bildiğim, bilmediğim ne varsa değişti. Herşeye farklı bakmamı sağladı.
Daha yumuşak, daha duyarlı olabildiğimi ve ne kadar sabırlı olduğumu fark etmemi sağladı.
Çocuklarımla aramdaki bu inanılmaz bağ, doktorumun anne olacağımı söylediği an başladı.
Onun duyduğunu, anladığını bilerek, daha doğmadan masallar ve tüm hayallerimi anlattım.
Kucağıma aldığım ilk karşılaşma anından itibaren, ilk emekleme, ilk adım atması, ilk söylediği kelimesi, ilk dişi, ilk hastalığı v.b. gibi bir sürü ilkleri yaşayıp sonra hızlı bir şekilde büyümesine tanıklık etmek ve onunla birlikte pek çok şeyi öğrenmek sanki hayatı tekrar baştan yaşıyormuşçasına hissetmek. İnanılmaz bir duygu.

Böylesine güçlü ve muhteşem bir bağla bağlandığınız bir varlığın artık kucağınızda olmayacağını kabul etmek çok zor. Bu acı nasıl fotoğraflanır diye çok düşündüm açıkçası çok yaratıcı bir şey bulamadım. Evde yapabildiğim en basit yolla, kibritle oluşturuduğum ateşin ve korun fotoğrafları…İlk fotoğrafta haberin alındığı yüreğe düşen ilk ateşi, diğerlerinde ise son nefese kadar devam eden ateşi(alevi)  anlatmaya çalıştım.

How to Photograph the pain

The other day, i was watching a movie about a mother who was suffering a lot because she lost her kid, and i put myself in her situation. I don’t know how i can explain the feelings i had. It feels like you can go mad or lose your mind and it doesn’t compared to the pains i have felt up to now.

There are so many different turning points in my life.
Even if we have different ones, we all have them in every period of our lives:�
like being a teenager,
beginning the university,
like the first love,
like having the first job and earning salary and feeling like you are indepedent,
feeling like you want to spend the rest of your life with a person till the death and also like being a mother ( The list can be longer according to you or can be different).

Being a mother was one of the important turning point of my life. (being a mother makes you so happy that you can’t explain, even if it also brings lots of responsibilities and worries) Everything changed what i know and what i don’t know about the life. It made me look at the things in a different view.    More softer, more sensetive and made me realise that i can be so patience. The incredible connection between me and my kids started when my doctor said that i can be a mother. I was telling stories to my baby that i was pregnant to, realising that it was hearing, and understanding  what i was telling. From the first moment that i held my baby, i saw the first crawling, the first step, the first word she said, the first tooth, the first illness etc.. and having all these first moments and also realising and being the witness the kid is learning and growing up  so fast and learning new things with the kid and feeling like that you live your life from the beginning on….it is unbelivable.

It is hard to accept that you can’t carry the kid on your arms anymore who you are connected so much. I thougth so much about how
i could take a photograf of this pain but i wasn’t so creative. I wanted to show the pain as it is like a flame from
the matches i could show in my house in the simplest way.
In the first picture, the first fire that falls in the heart because of hearing the death of the kid. On the other ones,
the flames that will be in the heart till the death

Bazen,  müzik kafamın içinde  siyah beyaz ve renkli  binlerce fotoğraf olabiliyor.

Geçen gün bir arkadaşım bana aşağıdaki [...]]]> Benim için müzik dinlemek mis gibi kokan bir ormanda nefes almak gibidir.  Müziğin olmadığı bir dünyayı hayal bile edemiyorum. Vücudumdaki tüm pozitif kimyasalları harekete geçirip bana başka bir dünyanın kapılarını açıyor. Tüm sıkıntı ve olumsuzluklar geride kalırken enerjiyle doluyorum.

Bazen,  müzik kafamın içinde  siyah beyaz ve renkli  binlerce fotoğraf olabiliyor.

Geçen gün bir arkadaşım bana aşağıdaki mp3′ü yollamış. Ben de sizlerle paylaşmak istedim. Birbirinden farklı fotoğrafların gözümün önünden akmasına neden oldu. Sarı tarlalarda koşturdum.  Gökkuşağının üzerinden kaydım. Dans ettim sokaklarda. Tüm sevdiğim arkadaşlara yemek ısmarladım:)  sıcak çay içtik birlikte. Dünyanın yaşanası ve güzel olması için çırpınan insanlarla yürüdük caddelerde en  güzel kostümlerimizle.  Yaşasın özgürlük diye bağırdık. Binlerce , yüzbinlerce insan dans ettik…

Keyif alarak dinlemeniz dileği ile sevgiler:

Eğer sizlerde de fotoğraflar oluştuysa paylaşmanız dileği ile. ( ravel’s bolero: Angelique kidjo ) 

Büyükadada bir sokak.