Koskoca eğitim dönemi yaklaşık 10 gün sonra bitiyor.  5 haziran pazar günü kızım SBS sınavına girecek. Çok heyecanlı. Son kalan günlerini sürekli deneme testi çözerek geçiriyor. Geçen senekinden daha yoğun bir tempoyla geçirdi yılını. Ders kitapları, yardımcı kitaplar, test kitapçıkları, yaprak testler ve sayısını bilmediğimiz kadar deneme sınavları, tabiki [...]]]>

Koskoca eğitim dönemi yaklaşık 10 gün sonra bitiyor.  5 haziran pazar günü kızım SBS sınavına girecek. Çok heyecanlı. Son kalan günlerini sürekli deneme testi çözerek geçiriyor. Geçen senekinden daha yoğun bir tempoyla geçirdi yılını. Ders kitapları, yardımcı kitaplar, test kitapçıkları, yaprak testler ve sayısını bilmediğimiz kadar deneme sınavları, tabiki bir dolu ödevler.

Daha 13 yaşında bir ergen ama hala çocuk. Yetişkin olmaya çalışıyor. Milyonlarca soru var kafasında. Hormonel ve duygusal anlamda yoğun değişim yaşarken bir de eğitim hayatını etkileyecek kadar önemli bir sınava hazırlanıyor.

Yoğun çalışma temposundan sıkılmadan, gülümseyerek yapmasını bekliyoruz, deneme sınavlarında ilk 50 lere girmesini bekliyoruz, söz dinlemesini bekliyoruz. Bir sürü şey bekliyoruz.

Tüm çocukları aynı tornadan çıkmışçasına bir örnek olmaya zorluyoruz.

Sistem diyoruz, mecburuz diyoruz. Kendimizi iyi hissettirecek mazeretleri sıraya dizerek, ben dahil hepimiz çocuklarımızı zorluyoruz. Kızım geçen hafta çok sıkıldığını ve sinemaya gitmek istediğini dile getirdi. Benim de fotoğraf çekimim vardı. O nedenle dedim ki (adını saydığım) arkadaşlarından birisini yanına al ve git. Zaten sinema eve yakın. Bir arkadaş bulamadı. Neden mi? çünkü bir hafta sonra sınav var diye hiç birisi anne ve babasından izin alamadı. Kızım da babasıyla birlikte sinemaya gitti. Çok eğlenceli bir film seyrederek keyifle eve döndü. Döner dönmez de SBS deneme testlerinden birisini çözdü. Bitirince kitabına kaldığı yerden okumaya devam etti.

Çocuklarımızın belli bir özgürlük alanları olmalı. Bu alan içinde kendilerine ait sorumlulukları da onlara bırakmalıyız.  Biz büyüklerin de bu özgürlük alanına saygı gösterip sonuna kadar kullanmalarına izin vermeliyiz diye düşünüyorum.

Bazı anneler görüyorum terlediği için montunu çıkarmak isteyen çocuğuna hava soğuk üşürsün hasta olursun diyerek izin vermiyorlar. Farkında değiliz ama asıl bu şekilde hasta ediyoruz çocukları. Ona sen ne bilirsin diyoruz. Senin fikrin yok diyoruz. Sen üşüdüğünü fark edemezsin diyoruz. Sonra ne oluyor bu çocuklara. Büyüdüğünde, herşeyi kabul eden, sorgulamayan büyüklere dönüşüyor. Sonra birileri onlar adına karar versin diye bekliyorlar. Kararsız oluyorlar. Problem yaşadıklarında nasıl çözeceklerini araştırmak yerine, problemleriyle evlenip onlarla yaşıyorlar.

Sınava bir şey kalmadı rahat bırakın onları, gezmeye götürün. Şakalaşın, bol bol güldürün. Sarılın ve öpün. Ne kadar değerli olduklarını ve herşeyin sınav olmadığını hissettirin.

Kızım seni seviyorum. Yıl boyunca elinden geleni yaptığını ve çok çalıştığını biliyorum. Sonuç ne olursa olsun, senin sorgulayan, mücadeleci ve inatçı tarafın hedefine ulaşmanı sağlayacaktır. Bundan hiç şüpem yok.

Masallardaki gibi az gittik uz gittik dere tepe düz gittik, bir de baktık ki bir arpa boyu yol gitmişiz gibi hissediyorum şu sıralar. Ofisteki anlamlı anlamsız iş koşturmaları, çocuklarımın kendine özgü beklentileri derken; en ihtiyaç duyduğum şey: boş vakit.  Kendimle başbaşa geçirebileceğim, [...]]]> Zamanı tutmak ne mümkün. İnanılmaz hızla ilerliyor. Koşuyor sanki. Koşuyor da nereye? Istediği yere.

Masallardaki gibi az gittik uz gittik dere tepe düz gittik, bir de baktık ki bir arpa boyu yol gitmişiz gibi hissediyorum şu sıralar. Ofisteki anlamlı anlamsız iş koşturmaları, çocuklarımın kendine özgü beklentileri derken; en ihtiyaç duyduğum şey: boş vakit.  Kendimle başbaşa geçirebileceğim, kitap okuyabileceğim gezebileceğim, tabii ki de bol bol kendim için fotoğraf çekebileceğim vakit istiyorum.  Çok şey mi istediğim? Günlerdir kar yağsın hayat felç olsun köprü trafiğe kapansın diye evrene yolladığım mesajlar bir türlü yerine ulaşmadı. ( Sabırla beklemeye devam ediyorum. Iyi fikir mi? Henüz onu da bilemiyorum. )

Malesef hayat çocuklardan sonra,  çocuklardan önce diye ikiye ayrılıyor. Her iki hayatın kıyaslanamayacak güzellikleri ve artıları var. O nedenle şikayet edecek değilim. Ancak çocuklu bir anne olmak demek her an dinamik ve ayık olmayı gerektiriyor. Herhangi bir şeyi atlama lüksüm yok. Mesela kızımın bu hafta hangi sınavları var, hangilerinden kaç net yapmış, yapamadıklarını ise neden yapamamış, konuyu mu bilmiyormuş yada heyecanlanıpta mı atlamış, yoksa şıkları mı kaydırmış gibi bir sürü bitmeyen sorular.:) Ödevlerini yaparken sorun yaşıyor mu? Bu sadece konulardan sadece 1000/1 desem abartmış olmam. Kendi başlarına bırakayım ben kendi işimi yapayım diye bir durum hiç olamıyor.  Zaten ben işimi yapmaya çalışırken mutlaka birisinin acil bir işi çıkar. Karnı acıkır, susar:) Hafta sonu çalışabilmek için evdeki tüm işleri hallederken bir bakarım günün yarısı geçmiş. Neyse bu konu çok uzar ancak uzatmaya niyetim yok. Çünkü biraz daha bir şeyler yazsam sanki yanlış anlaşılacakmışım gibi hissediyorum. Sakın sızlandığım sonucuna varılmasın. Onlarla genç ve dinamik kalıyorum.  Her an yeni gelişmelerden haberdar olduğum ve bol bol tartıştıgımız gibi çok da eğleniyoruz birlikte. Sevgi aşılarım benim.  Annecim diyerek boynuma sarılıp öpmeleri yeter. Birden dünya farklı döner.

Kızım artık ergenlikte o nedenle yüzünü çok da göremiyorum. Odasında tek başına vakit geçirmeyi daha çok tercih ediyor. Fantastik kitaplar okuyarak gerçek hayatta bulamadığı ilginç ve farklı dünyaları yaşıyor kendi tabiriyle.

Büyüdüğünde ya yazar olacak ya da senarist. Hiç biri olmaz ise iyi bir oyuncu olmak istiyor. Ne olmak isterse istesin destekliyorum onu.  Bu aralar daha çok oğlum Emre ile birlikte zaman geçiriyoruz. Henüz 4.5 yaşında olduğu için daha çok bana düşkün. (Odipus da cabası).

Geçen hafta sonlarımdan birinde, her zamanki gibi boş vakit ayarlamak için kırk takla atıp, çektiğim fotoğraflarla uğraşırken ve makinam yanı başımdayken:) burası önemli çünkü her zaman yakalayamıyorum benim fareyi.  Oğlum en masum haliyle süt dökmüş kedi misali yanımda duran koltuktan bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor.

‘Efendim Emre’ dedim

‘Şey’ dedi. Cümle şeyle başlıyorsa eyvah dedim acaba ne oldu gene?

‘Şey, önce bana söz ver kızmayacaksın..’( Duyan da her dakika ona kızdığımı sanır. Inanın öyle bir durum yok.)

- ‘Kızmayacağım söz.’

- ‘Ben biraz yaramazlık yaptım da.’ ) komik çocuk. Yaramazlık yaptığının farkında ne güzel değil mi? Ben bu arada gülmemek için kendimi tutuyorum.

- ‘Şey farmvill cash’i aldım yanlışlıkla.’

Hopsss. Ne diyor bu çocuk?

Ablasına özendiği için ona bir facebook hesabı’i açmıştık ama bu kadar ileri gideceğini kim tahmin ederdi? İlk bilgisayarla karşılaştığım da 17 yaşındaydım. Macintosh’ların ilk versiyonu 3 çeğreklik disketler kullanılıyordu.  Marmara Üniversitesi’nin bilgisayar labaratuar’ında basic ve cobol öğrenmeye çalışıyordum:) Şimdi o bilgisayarlar Koç Müzesinde sergileniyor:)   O tarihten bu yana herşey ne kadar hızlı ve çabuk değişmiş değil mi? ))

Share/Save]]> http://www.filiztulu.com/blog/index.php/2011/01/18/bizim-evin-halleri-zamane-cocuklari/feed/ 1 http://www.filiztulu.com/blog/index.php/2010/06/17/ben-cocuk-kalmak-istiyorum/ http://www.filiztulu.com/blog/index.php/2010/06/17/ben-cocuk-kalmak-istiyorum/#comments Thu, 17 Jun 2010 19:07:56 +0000 admin http://www.filiztulu.com/blog/?p=1108

ben-   Emre nerdesin?

emre- Burda değilim

ben-   Mutfakta mısın?

emre-Hayır!!!! burdayımmmm.

emre-Anne hangi elimde.

ben-  Hıııı?

emre-Hadi bilsene.

ben-   Bu elinde.

emre- Bilemedin işte yok bu elimde.

Kızımı sabah erken [...]]]> Oğlum Emre kuzeni Alya  ile birlikte olmaktan çok mutlu oluyor. Geçtiğimiz hafta sonlarından birisinde gene birlikte güzel vakit geçirdiler. Arada sırada kavga etselerde barışıp oyunlarına kaldıkları yerden devam etmeyi başardılar. Ben de bunu fırsat bilerek hazır iki adet modelim varken ve birbirleri ile oyalanıyorlarken fotoğraf çekme denemeleri yaptım. Farklı açılar denerken çok eğlendim.

Kızımı sabah erken saatlerde kursa bırakmak zorunda olduğum için onların birlikte yaptıkları kahvaltıyı kaçırdım. Ben geldiğimde uslu uslu çizgi film izliyorlardı.

Beni görünce meyve suyu istediler.

Daha sonra çilek yediler.

Alya çizgi film seyretmekten sıkıldı sabundan balon yapmaya başladı.  Emre aynı çizgi filmi tekrar baştan ancak kulaklıkla dinleyerek izlemeye devam etti.

Alya cım bir yandan bana poz vermeye diğer yandan da büyük bir balon yapmak için baya çaba gösterdi:))

Evde sıkılan keretaları arabayla gezdirdik. Sonunda her ikisi de uykuya daldı.

Ancak her sefer anne engeline takılır.

Annesi daha sonra kahvaltısını yemeyeceğini bildiği için,  onu okulundaki  kahvaltısıyla birlikte içmesi gerektiğine bir şekilde ikna etmeyi başarır. Ancak bazen anne yorgun olduğundan mıdır? yoksa ana yüreğinden midir? yoksa [...]]]> Emre her sabah erken  kalkar. Zorlanmasına rağmen evdeki hareketliliğe kayıtsız kalamadığı için kalkıp  doğruca mutfağa gider.   Buzdolabını karıştırarak meyve suyu arar.

Ancak her sefer anne engeline takılır.

Annesi daha sonra kahvaltısını yemeyeceğini bildiği için,  onu okulundaki  kahvaltısıyla birlikte içmesi gerektiğine bir şekilde ikna etmeyi başarır. Ancak bazen anne yorgun olduğundan mıdır? yoksa ana yüreğinden midir? yoksa her sefer hayır demekten sıkıldığından mıdır?yoksa çok tatlı bir dille istemiş olduğundan mıdır? annesi meyve suyu içmesine izin veririr. Ama kahvaltısını bitireceğine dair söz almayı da ihmal etmez.

İşte bu noktada emre nin  meyve suyunu özenli açması, büyük bir tutukuyla içmesi, içerken aldığı keyif  ve meyve suyu bittiğindeki üzüntüsü şeker haline başka bir tatlılık katar.